BGC, “Young Stunnas,” at ang Usapin ng Uri sa Lipunan

Nananahimik lang naman ako sa kinauupuan ko nang mag-browse ako sa IG nang makita ko ang isang video. May mga guards ng BGC na nagsasabing pauwiin ang ilang kabataang mukhang nasa edad 12, 14, o 16, at malinaw na sinasabi sa kanila na hindi raw sila puwedeng manatili roon. Aminin ko, maikli lang ang clip—mga 10 to 15 seconds lang—but even that short moment was enough to shock me. Napatanong tuloy ako sa sarili ko: may existing rules ba talaga na nagsasabing kailangang pauwiin ang mga minors sa BGC?

Of course, in-analyze ko muna ang video bago ako nag-react. Wala rin naman akong balak ipa-viral iyon dahil hindi iyon ang style ko. Nagsalita lang ako base sa naramdaman ko, kasi lahat naman tayo dumaan sa ganitong edad—yung phase na mataas ang energy at minsan sabog ang trip. Sa video, makikita lang ang isang grupo ng mga bata na naglalakad sa kalsada, gaya ng sabi ko, nasa 12, 14, or 16 years old. Nilapitan sila ng mga marshals at pinauwi, with the exact words: “Umuwi na kayo.”

Hindi ko rin in-expect na biglang bubuhos ang likes at comments sa Threads ko, hanggang sa mag-viral na pala. May mga nagsabi na valid naman daw ang ginawa dahil private-owned ang BGC at may karapatan silang magpatupad ng kahit anong rules na gusto nila. Okay, I get that. May mga nag-reply rin sa comments ng pictures at videos ng mga kabataang nagkakaroon ng riot at chaos sa loob ng eksklusibong lugar na iyon.

My focus is on the video of a group of kids just walking along, and the marshals told them to go home, hindi sila puwede o nababagay sa ganoong lugar. That's a little off. I did say in the Thread comments that what I saw is pure discrimination. Why?

• - The kids were removed based on appearance, age, clothes, or social class
• - There was no observed wrongdoing
• -No warning, no explanation, no equal enforcement on others nearby

That’s called profiling, not security.

• Profiling = judging intent based on how someone looks
• Security = responding to actual behavior 

People are quick to judge, saying the same kids in the video are the same kids involved in that gang war. Well, I doubt it.

This is a serious allegation. And serious allegations require serious proof. The key questions are:

Who is saying this?

– Guards? Social media commenters? “May nagsabi lang”?

What proof exists?

– CCTV match? Police blotter? Prior apprehension?

Was that proof shown to the kids at the time?

– Or were they removed based on reputation? Dahil lang katulad ng porma nila yung nangyaring recent gang war?

ANG MALINAW TALAGA NA LUMABAS AY DAHIL KATULAD LANG NG PORMAHAN ANG SUOT. 

 

Ibig sabihin, naparusahan sila sa kasalanang hindi naman nila ginawa. Sa isang comment section, sinabi mismo ng mga bata na nandoon sila para mag-promote ng isang clothing line, at may kasama pa silang mas bata sa kanila bilang bahagi ng promotion. Pero alam naman natin kung paano mag-isip ang ibang tao—sasabiin agad na nagsisinungaling lang ang mga bata para mapagtakpan ang sarili nila. Ganiyan talaga minsan ang ugali ng tao: kahit may paliwanag o pruweba na, ipipilit pa rin ang sariling paniniwala para lang maprotektahan ang ego nila.

Pero bigla na lang din akong naging target. Tinawag akong tagapagtanggol ng “genggeng,” sinabihan na imbitahan ko raw sa bahay ko ang mga nanggugulo sa BGC, o kaya’y magpatayo na lang daw ng sariling BGC at hayaan ang ganitong klaseng kabataan na gumala roon. Lumabas lahat—mula sa maaanghang na salita hanggang sa lantad na kamatapobrehan. At sa totoo lang, mas nakakatakot para sa akin ang ganitong klaseng pag-iisip ng mga tao kaysa sa pagiging “irritable” ng mga tinatawag nilang genggeng.

This past weeks, tila iisa ang laman ng mga timeline ng maraming Manileño—ang umano’y “pananakop” ng mga tinaguriang young stunnas sa Bonifacio Global City, partikular sa High Street. May mga video ng mga kabataang nag-aasaran, nagtutulakan, at minsan ay nauuwi sa maliit na gulo. Hindi naman malulubha, pero sapat para mairita ang marami at maging mitsa ng mas malalim na diskusyon.

Pero ano nga ba muna yung Young Stunnas?

This is a slang na ginagamit ngayon para ilarawan ang mga kabataang naka-hip-hop / streetwear style—madalas oversized na damit, maong o cargo pants, sneakers, cap, minsan may chain—at may confidence o “angas” sa galaw at tindig.

“stunna” (mula sa hip-hop culture), na ibig sabihin ay someone who stuns—yung mapapatingin ka dahil sa porma, swag, o presence. Dinagdagan lang ng “young” dahil karamihan ay teenagers

Bilang isang lugar na madalas ituring na simbolo ng kaayusan, kaayusan na may presyo, naging mitsa ang mga pangyayari upang ilabas ang matagal nang nakatagong pananaw ng ilang sektor: sino ba ang “bagay” sa BGC at sino ang hindi?

Maraming nagsasabi na simpleng disiplina lang daw ang hinihingi—walang elitismo, walang diskriminasyon. Pero bilang isang educator na araw-araw humaharap sa kabataan mula sa iba’t ibang antas ng buhay, malinaw sa akin na hindi hiwalay ang konsepto ng “tamang asal” sa konteksto ng uri at kapangyarihan. Kapag ang “maayos na asal” ay awtomatikong iniuugnay sa pananamit, pananalita, o pinanggalingan, nagiging instrumento ito ng pagbubukod.

Maharlika Hood - Habang Panahon

Ang tanong: bakit tila mas mabilis tayong magturo at manita kapag ang kabataang sangkot ay mukhang “hindi kabilang”? Marami na ring insidente ng kaguluhan sa BGC na kinasangkutan ng mayayaman, ng mga lasing, ng may impluwensiya—ngunit bihirang humantong sa panawagang itaboy sila palabas ng lugar. Hindi ba’t malinaw kung kanino mas madaling ipataw ang “kaayusan”? Dahil ang mga batang jejemon ang mas madaling target kesa sa mga mayayamang personalidad diyan sa BGC na mas harmful pa ang maaaring magawa kumpara lang sa pagka iritable ng mga tao sa mga batang tinutukoy. 

Mahalagang linawin: walang sinuman ang may karapatang manggulo o manakit sa pampubliko o pribadong espasyo. Tungkulin ng mga awtoridad na pigilan ang aktwal na gulo at protektahan ang lahat. Ngunit ibang usapin na kapag pinapaalis ang mga tao hindi dahil sa ginawa nila, kundi dahil sa hinala, itsura, o “vibes” na hindi pumapasa sa pamantayan ng nakararami.

Bilang guro, itinuturo natin sa mga bata na huwag manghusga base sa anyo, na pakinggan ang konteksto, at intindihin ang pinanggagalingan ng bawat isa. Nakakalungkot kung sa labas ng silid-aralan, kabaligtaran ang ating isinasabuhay.

What really struck me reading the comments is how easily people gave up on these kids. As if their fate is already sealed.

They’re 14–16 years old. Yes, some may have made mistakes. Yes, some may have been involved in gangs or bad behavior. But since when did we decide that teenagers who went astray are beyond redemption?

It’s sad — and honestly ironic — how quick people are to demand order and morality, yet so willing to permanently label young people as “lost causes.” 

We talk about discipline and security, but forget that growth, guidance, and change are part of building a safer society too. 

You can step in, stop, and even penalize an actual street fight—that’s the real peacekeeping role and responsibility of local authorities. Pero hindi puwedeng mag-Minority Report mode at paalisin ang mga tao base lang sa suot nila, sa itsura nila, o dahil biglang nag-activate ang “Spider sense” mo at kinilabutan ka. That’s not how law enforcement works. Well… at least, that’s not how it’s supposed to work—kahit alam naman nating sa Pilipinas, madalas ganito talaga ang nangyayari.

Walang masama sa paghingi ng maayos at disenteng asal mula sa mga taong gumagamit ng pampublikong espasyo sa BGC. Pero tigilan na natin ang pagpapanggap na hindi ito elitismo kapag ang moral na panunumbat ay nakatutok lang sa isang partikular na uri ng tao. That’s straight-up discrimination. At dito tayo bumabalik sa video ng mga BGC marshals na humaharap sa tinatawag na young stunnas.

Nakakapagod mang ulitin, pero malinaw ito ay tahasang diskriminasyon—lalo na kung magiging pamantayan na ito laban sa lahat ng taong may partikular na pananamit. Hindi naman automatic na nangangahulugan na ang isang taong mukhang galing sa rap music video ay may balak manggulo sa kalsada, kahit gaano pa natin gustong patunayan ang sarili nating hinala at paghusga. At ang sinumang nasa gitna o mataas na uri ng lipunan na sumusuporta sa ganitong uri ng hakbang ay halos wala ring pinagkaiba sa mga panatikong pumapalakpak sa extrajudicial killings sa ngalan daw ng kaayusan at kaligtasan. Ang katotohanang ayaw marinig ng marami: ang sama-samang pagbabantay at pagtataboy sa mga tao palabas ng BGC ay isang mas banayad, mas “katanggap-tanggap” sa middle class na bersyon ng war on drugs—walang dugong tumatagas, walang buhay na direktang kinikitil, at walang pamilyang lantaran na nawawasak, pero pareho ang ugat at lohika ng pang-aabuso.