But tomorrow there'll be Hell to pay (yes it is it is hot)
Now the D and A and the M and the N and the A
And the T and the I-O-N
Lose your face
Lose your name
Then get fitted for a suit of flames
Now the D and A and the M and the N and the A
And the T and the I-O-N
Lose your face
Lose your name
Then get fitted for a suit of flames
Squirrel Nut Zippers - Hell
While creating a Spotify playlist dedicated to NU 107 rock songs from the '80s and '90s, I unexpectedly stumbled upon a song that didn’t sound like the usual alternative or grunge tracks associated with that era. The song was “Hell” by Squirrel Nut Zippers—jazzy, swing-inspired, playful on the surface, yet dark and serious in its message.
If anyone wants to visit and listen to the playlist. Please log in to your Spotify account and search: "NU107 ReRuns" or simply click the link here: https://open.spotify.com/playlist/1xIjSxUWHcRdV74uFDKZP5?si=6b86ca4a33af4379&pt=e6981c454474c70df750ad8133d17fb9
Released in 1996 as part of their album Hot, “Hell” became one of the band’s most recognizable tracks. Squirrel Nut Zippers are known for blending neo-swing, jazz, big band, and ragtime sounds with modern alternative sensibilities. Think vintage 1930s jazz meeting 90s alternative rock—a sound that feels both nostalgic and unsettling.
The vocals even reminded me of Richard Cheese—tongue-in-cheek, theatrical, and almost comedic—yet the lyrics carried a truth that lingered long after the song ended.
Sa unang pakinig, parang biro lang yung kanta yung tipong vibe ng Radioactive Sago Project na jazzy like, nakakatawang lyrics pero may sapak at patama—masigla ang tugtog, masaya ang himig na para kang nasa show na may pa contest. Pero kapag pinakinggan mo ang lyrics, malinaw ang mensahe: may kabayaran ang lahat ng kasalanag ginagawa natin.
Pinapaalala ng kanta ang mga taong walang pakialam sa epekto ng kanilang mga aksyon—nakakasakit ng kapwa, gumagawa ng kasalanan, at iniisip na walang hahabulin na hustisya. Ngayon, puwede kang sikat o masaya, pero darating ang oras ng paniningil.
I know some people don’t believe in hell—but I do. As a Catholic, my belief is rooted in faith and prayer. In the Apostles’ Creed, we profess that Jesus descended into hell. This doesn’t mean He was sinful or evil. Rather, it signifies that Christ conquered death and hell, freeing souls and opening the path to salvation.
Hell, in this sense, isn’t just fire and punishment—it’s the ultimate separation from God, a consequence of freely choosing sin over love, pride over humility.
Ang impiyerno ay hindi lang apoy—ito ay ang bunga ng ating mga maling pagpili, ang paglayo sa Diyos dahil sa sarili nating kagustuhan.
Ang lakas ng kantang ito ay nasa kontradiksyon nito—masayang tugtog, mabigat na katotohanan. Hindi ito sermon, pero tinatamaan ka nito sa konsensya. Isa itong paalala na mag-isip, magsuri ng sarili, at panagutan ang ating mga ginagawa.
Sometimes, the songs we least expect—especially the weird, jazzy ones—are the ones that speak the loudest. “Hell” isn’t just a novelty track from the 90s; it’s a timeless reminder that choices matter, sin has consequences, and redemption is always offered—but never forced.
I’m not writing this because I think I’m better than anyone else. I’m writing this because I am a sinner too. Like everyone else, I’ve made mistakes, hurt people—sometimes knowingly, sometimes without realizing it. This song didn’t just remind me of judgment in the afterlife; it reminded me of my own accountability.
“Hell” felt like a mirror. Not pointing fingers, but quietly asking: Are you living the way you should? This blog is as much a reminder for myself as it is for anyone reading it—to reflect, to repent, and to choose to be better while there is still time.
Nothing much happened today, just the familiar tiredness from work-from-home tasks. Work started at 4 in the afternoon and ended at midnight, leaving me drained but thankful that I was able to get through it.
The carpentry work for the bedroom wall—handled by the husband of our housemaid—was postponed. We’ve agreed to proceed with the repairs on January 17 instead.
I also realized I haven’t written about something important yet: we have a new dog. Our little puppy has been with us since December 21. He’s adorable, and every day he somehow manages to lessen my anxiety. His presence alone brings comfort, and I’m grateful for that small but powerful blessing.
Everything went well today. Thank You, Lord.
Tonight, I’ll rest instead of praying the rosary—I’m simply too tired. I offer my apology, Lord, and my gratitude all the same. Tomorrow, I will continue again.
Woke up to a cold morning—something I really enjoyed, because this kind of weather is rare in the Philippines. It reminded me of how things used to feel back then. Breakfast was simple yet satisfying: warm pandesal with egg and melted cheese as a topping.
Nothing major happened today, but it was a quiet day in a good way. I decided to rerun an early-2000s classic—Counter-Strike—on my PC. What surprised me was that I wasn’t playing with bots. I found a live server with real players from different parts of the world. It felt nostalgic and exciting at the same time.
I told myself I’d only play for one hour—but like the old days in computer shops, one hour turned into another… and another. “Extend pa.” Some habits really never change.
Later on, I watched one episode of The Walking Dead. Since Stranger Things is already done, I decided to run this series back as well.
In the afternoon, my sister and I wrapped up our work-from-home tasks. Feeling a bit tired, I went to bed around 9 PM. The usual aura of the day lingered—people still upset over emails, as always. 🤣
A simple day. Calm, nostalgic, and quietly complete.
To keep myself busy beyond daily routines and online work, I decided to start a diary—one that will last the whole year. A diary for a man in his 40s might sound funny to some, but this time, I truly want to document everything. I don’t know yet how I will keep up, but I’m grateful that, by the grace of the Lord, I’ve managed so far—despite my health not being in the best condition since early 2024.
So many things have happened, and this year I want to see clearly—the balance between blessings and hardships that life in 2026 may bring.
I started the morning of January 1 with hope—hope for healing. Breakfast was simple, just leftovers from Media Noche. I went on with my usual routine, doing what a heart patient can safely do: tending to new plants, cleaning the house, sweeping the floors, and washing the dishes. Our housemaid was on her rest days, spending time with her family, so I handled things myself.
The first day of 2026 went well. I still felt those familiar, strange sensations related to my heart condition—feelings that come and go—but I managed to keep my blood pressure and heart rate stable today, for which I am thankful.
I watched the ending of my favorite series, Stranger Things. Dinner was early, as always, at 6 PM. After that, I found a new kind of peace—praying the rosary before bed. I started praying the rosary daily during the second week of December, and it has slowly become part of my life.
January feels scary. In both 2024 and 2025, January was when I was rushed to the emergency room because of my heart. I pray with all my heart that it will not happen again this year.
Last night, I also thought about starting something creative: posting an Instagram story every day—my top 365 alternative and metal songs. I plan to share each song with its meaning. If I stay consistent, my IG stories will be busy this year too.
I’ve been writing many articles about Stranger Things because I’ve been truly hooked on the series since it first premiered in 2016 with Season 1. What drew me in wasn’t just the story or the characters, but how deeply it touched my nostalgic heart. The old music from the 1980s—and the decade itself—evokes a time that felt colorful, vibrant, and full of life.
It reminds me of simpler days, when people actually talked to each other and communication felt more real and personal. Every episode of Stranger Things feels like a trip back to that era. That’s why, even up to Season 5, I couldn’t let go of the series—it’s not just a show to me, but a reflection of memories, music, and a simpler world we once knew.
One of the scenes I love the most is when they play Dungeons & Dragons. That game felt wittier and more imaginative than most modern video games today. There was a special kind of happiness in being with your circle of friends, hanging out at a friend’s house late into the night, and then riding your bikes home together. It was simple, but it was real.
I’m sure modern kids rarely experience this kind of bonding anymore. Everyone is focused on their own screens, their own games, or is busy with something else entirely. Back then, the bond felt stronger because there was no overwhelming, tech-driven distraction. Communication was genuine, friendships were deeper, and moments like those—captured so perfectly in Stranger Things—are what make the series feel so personal and timeless.
After nine years, countless bike rides, a suspicious number of Christmas lights, and enough synth music to resurrect an entire decade, Stranger Things Season 5 finally closed the gate—for good. And yes, it ended exactly how a show like this should: emotionally satisfying, slightly indulgent, and just self-aware enough to know when to stop.
Ang mensahe ng ending ay malinaw: about ito sa pagkakaibigan at paglaki. Hindi lang sila lumaban sa mga halimaw ng Upside Down, kundi sa pagbabago ng buhay. Dati, mga batang naka-bike lang sila. Ngayon, kailangan na nilang harapin ang realidad ng pagtanda at pag-move on.
Hindi rin umasa ang ending sa malalaking twist. Instead, pinili nito ang emosyon kaysa pasabog. Mas importante kung ano ang naramdaman ng mga karakter kaysa kung gaano kalaki ang final battle. At dahil dito, mas tumama ang ending.
After Mike lays out the future of each of his friends, they turn the tables on him. What becomes of the Storyteller? Mike goes on to become a professional writer, crafting stories inspired by the lives of his friends. With a touch of sadness, he admits there is one story he can never tell—the truth about what really happened to the Mage. Eleven (El) is the designated "Mage" in the group's Dungeons & Dragons campaigns, representing her real-life, powerful psychic abilities.
David Bowie - Heroes
Iminungkahi ni Mike na ginamit ng naghihingalong si Kali ang kanyang kapangyarihan upang itago si Eleven, para makatakbo ito papunta sa mga tunnel habang nahuli ni Kay ang lahat ng pangyayari at yun ang pinaniwalaan niyang totoong nangyari. Ang El na nakita nating namatay ay hindi ang tunay na El, kundi ang huling projection ni Kali.
According to Mike, no one knows where Eleven went. But he likes to imagine that she’s in a beautiful place, far away from everyone. (The end credits confirm that this place is Iceland.) We then see Eleven looking out at a stunning landscape, with twin waterfalls and a small town in the distance. Max, crying, asks how they can be sure this is true. Mike answers that it’s simply what he chooses to believe, and everyone agrees that this is what they believe, too.
Sa huli, the Duffer brother left the fans thinking, wala tama o maling sagot kung buhay nga ba si Eleven or tuluyang nawala sa pagunaw ng upside down world. Kaya nasa iyo na kung maniniwala ka kung nabuhay ba o namatay si Eleven. Natuklasan ba ni Mike ang isang loophole, o lumikha lamang siya ng perpektong kuwento upang tulungan ang kanyang mga kaibigan na “umunawa,” ayon sa huling hiling ni El?
For me, the ending is satisfying, not because everything is solved, but because it stays true to the heart of Stranger Things: friendship, growing up, and cherishing the past. It’s bittersweet, nostalgic, and quietly powerful—a finale that makes you reflect on your own childhood as much as the story itself.
Natapos na ang Pasko pero siyempre yung Christmas vibes sa aming mga bata eh ramdam na ramdam pa rin at nag-uumapaw pa rin ang kasiyahan namin ng bisperas ng bagong taon. Feeling ko ay bondat na bondat pa rin ako kahit isang linggo na ang nakalipas na Noche Buena at eto na naman maghahanda na naman kami ng mga pagkain para sa Media Noche. Kainan na naman! Yes, ganyan ka-bounty noong 90s dahil hindi pa gaano kamahal ang mga bilihin. Nabibili pa rin ng bawat pamilya ang gusto nilang kainan sa hapagkainan sa pagsalubong ng Bagong Taon. Totoo na mas marami kami laging handa kapag New Year's Eve kesa sa Noche Buena. As a musmos kain dito, kain doon lang ang trip namin pero siyempre dadaan ka sa pagtulog sa tanghali bago ka mag-umpisa ng countdown ng New Year. Wala pang hirit ang mga taga DTI noon sa pangingialam nila kung magkano ang maaaring gastusin para sa kakainin ng buong pamilya, hindi katulad ngayon na ang pantapal na solusyon nila ay turuan tayo kung paano magtipid imbis na pababain ang mga bilihin sa merkado.
Isinama ako ni ermat at ng mga tita ko sa palengke at dahil wala pa naman gaanong laman ang bayong eh buong yabang ako na sinabi ko na ako na ang magbibitbit. First stop namin, sa isang tindahan ng mga good luck charms nariyan makikita mo ang isang pigurin ng chekwang pusa na kamay lang ang gumagalaw pero kung itong pusang ito ay magiging tao iisipin ko na siya si Henry Sy kasi muka siyang mayaman at nababalot sa ginto ang kanyang katawan. Meron din akong nakita na matabang Intsik na pigurin na katulad kong bondat din ang tiyan na naka Indian seat at maraming batang bondatin din ang tiyan ang nakakandong sa kanya. Nakangiti ang mamang ito at mukha rin yayamanin at laging nakangisi. Habang sa lamesita ng may nakasinding stick animong may umuusok sa isang garapon na mahaba at kulay pula. Sabi ko kay nanay: "Nay, ano yun? (sabay turo sa garapon) mahabang Watusi ba yan? bakit po umuusok lang parang ang tahimik naman po ng watusi na yan?" Tinawanan lang ako ng aking nanay at sinabing iyon ay insenso na pantaboy daw ng masasamang espiritu o mga negative vibes sa paligid. Kaya pala kami tumigil sa tindahan na iyon ay para bumili ng kalendaryo. Ang gandang kalendaryo. Matigas na plastik siya pero ang mga design na dragon ay parang 3D. Ang gara ng disenyo parang buhay na buhay ang mga dragon. Opo dragon po iyon, that was the Year of the Dragon ang susunod na taon, Circa 1988. Hindi pa uso ang mga kalendaryo ng Tanduay at Ginebra na pagsapit ng January 1 pagkakita mo sa kalendaryong yun ay may kasalanan ka na agad sa unang araw ng bagong taon. Ito ang hindi mawawala sa notes ng mga Pilipino ang makakuha o makabili agad ng kalendaryo na isasabit sa likod ng pinto o kaya ay sa salas. Makakuha dahil meron tayong mga suki sa palengke na namimigay ng libreng kalendaryo.
Ang naaalala kong ipinamili nila ermat eh ang walang kamatayang manok pero this time iihawin naman kasabay ng paboritong kong hotdog na nirequest ko na ipaihaw na rin pero hindi talaga mawawala ang marshmallow sa unahan o dulo ng hotdog stick ko kaya nagpabili din ako ng marshmallow sa kanila. Bumili sila ng juice para sa gagawing inumin sa punch bowl. At eto na nga, biglaang lalabas na ang pinakakatago-tago na secret weapon ng mga nanay natin naglabasan na ang mga punch bowl na sa tuwing may special na okasyon lang lumalabas, kasabay na ng magagarang baso at tasa na ngayon ko lang nakita at mga pinggan at platito na bago sa aking mga mata. Pero bago umalis ng palengke ay nagpabili ako ng dagdag na regalo sa kanya. Naispatan ko kasi sa isang stall, ang isang laruan na gusto ko, yung baril na may balang pulbura. Alam ko alam niyo ito, yung kulay pula ang bala na bilog na para talagang bumabaril. Sigurado ako kung uso pa ito noon at sikat na rin si Patrolman Ricardo Dalisay eh maraming magiging batang uhugin na sa kalye na gagaya sa kanya. Ayos talaga yung mga laruan noon simple lang pero rak! Yan, sa mga ganyang laruan lang eh sobrang saya na namin, hindi man hi-tech, hindi laser at hindi sobrang garbo naeenjoy namin ng sobra sobra, barilan hanggang umaga, ubusang bala pero lagi akong may extra siyempre.
Unang linggo ng Disyembre noon habang nanonood kami ng Heredero ay may dumating kaming bisita, wow si Tito Boy! Ang ninong ko! Sabi ko shet mukang mapapaaga ang regalo ko. Nagmano agad ako sa kanya at bumati ng "Merry Christmas, Ninong! papasko ko po!" Ganyan talaga kasi kapag bata ka wala pang hiya-hiya, rekta kung rekta kahit hindi pa nakakaupo sa salas ang ninong eh nahingian ko na ng papasko. As usual, expected ko na naman na sa ilang taon consistent ang pagbibigay niya sa akin ng walang kamatayang Choc-nut. Yes! yes yo! isang box ng choc nut kahit lagi ko naman nabibili ng tingi sa tindahan ito okay lang na yun ang regalo ni ninong at least hindi na ako bibili ng tingi. May bitbit siya na dalawang malalaking bag binuksan niya ito at tumambad sa inaakala ko ang sandamukal na regalo. "Wow Ninong di mo naman sinabi na ikaw pala si Santa Klaus kahit buto't balat ka. Bakit ang dami niyo pong dalang mga regalo?" "Aba'y tangek" (puntong Bulakenyo) hindi regalo ang mga iyan. Mga paputok yan, tawagin mo ang nanay mo at baka gusto nilang umorder."
Kool & The Gang - Celebration
Ito ang hanapbuhay ni Ninong noon ang magbenta ng paputok, sari-saring paputok mula sa pinakamahina hanggang sa pangmalakasan. Nariyan ang five star, super lolo, lolo thunder, og, labintador, crying cow, kwitis, lusis, ang paborito naming Roman candle, trompillo, sinturon ni hudas, sawa, fountain, watusi at kung anu-ano pa. Meron din siyang checklist ng mga paputok na hindi niya dala. Noon kasi hindi pa ipinagbabawal ang paputok kaya sagad sagaran ang ingay kapag bagong taon. Medyo lumala lang kasi ang sitwasyon paglipas ng panahon. Nariyan ang pagdami ng kaso ng sunog, mga napuputulan ng kamay, mga binabawian ng buhay dahil sa matinding sugat dulot ng mga delikadong paputok kaya ipinagbawal. Isama mo pa ang mga walang habas na nagpapaputok ng baril. Nagtagal ito at natigil lang at ipinagbawal na ang paggamit ng paputok kalagitnaan na ng 2000's.
Speaking nga pala ng napuputulan ng kamay unang linggo ng bagong taon huwag kayong mag-uulam ng longganisa o tocino lalo na kapag Sabado kasi siguradong mandidiri ka sa programa ni Kabayan Noli De Castro sa Magandang Gabi Bayan dahil ito ang tema ng kanyang episode. Ipinapakita dito ang tila mga longganisang daliri, kamay at paa ng mga naputukan. Talaga nga namang maliligo sa dugo ang mata mo sa panonood. Isa yang sa nagbibigay ng top rating sa Channel 2. Nakakamis ang mga ganitong programa ni Ka Noli eh.
Ibang-iba ang pagsalubong ng bagong taon noon masaya, maingay, wild, no holds-barred, ewan ko na lang kung may masasamang espiritu pa ang matira sa araw na iyon sa ingay ng buong Pilipinas. Kung hindi lamang tayo siguro nagpabaya at kung may disiplina lamang tayo sa paggamit ng mga paputok na ito ay hindi siguro ito ipagbabawal. Pero dahil maraming karahasan ang nangyayari ay mabuti na nga lamang na torotot ko, torotot mo ang maghari ng ingay sa darating na bagong taon. Okay na rin yung magkakalampag ka ng mga timba at batya, itodo volume ang sounds, magsisigaw ka sa mikropono ng videoke, isigaw mo na ang gwapo-gwapo mo, ipagmalaki mo na malaki etits mo o kahit ano pang puwede mong ipagmalaki. Bahala ka sa buhay mo basta wag ka lang makakasakit ng kapwa mo. At siyempre hindi mawawala at biglaang naging tradisyon na natin nang umusbong ang social media ang ating walang kamatayan na mga "Year-end status". Tiyak yan tohl kaya ngayon pa lang umpisahan mo na magcompose.
Kasabay ng pagsalubong sa taong 2026 ay mag-lalabindalawang taon na ang blog na ito. Ang wish ko lamang para sa inyo ay gawin niyo ang mga bagay na magpapasaya sa inyo dahil napakaikli lang ng mga buhay mga parekoy at pabilis naman ng pabilis ang panahon. Magmahal ka ng tapat. Huwag maging madamot, ibahagi ang makukuhang gantimpala at mga blessings sa Maykapal. Maging mabait sa mga hayop at higit sa lahat ay palagiang Magpasalamat, Magdasal, Magkaroon ng Takot at Humingi ng Kapatawaran sa ating mga pagkakasala sa Dakilang Lumikha.
Muli, mula sa blog na ito binabati ko po kayong lahat ng isang Masagana at Manigong Bagong Taon!
Happy 2026! Wish ko lang po sa Pasko ay sana i-like niyo po ang FB page ng blog na ito. Salamat!
Tuwing papalapit ang Bagong Taon, may iisang tanong na palaging bumabalik— “May nagbago ba sa buhay ko ngayong taon?”
Habang sumasabay tayo sa countdown papuntang New Year 2026, hindi lang paputok ang umaalingawngaw, kundi pati ang mga tahimik na tanong sa isip natin:
Mas umangat ba ako o pareho pa rin? Mas gumaan ba ang buhay o mas dumami lang ang bayarin?
Every New Year feels like a “checkpoint”—parang sa video game kung saan bigla kang tatanungin kung magse-save ka ba ng progress. Walang rewind. Walang restart. Ang dala mo sa 2026 ay kung ano lang ang naipon mo sa 2025: karanasan, diskarte, pagkatalo, at maliliit na panalo na minsan ikaw lang ang nakakapansin.
Kaya bago tayo gumawa ng bagong resolution, bagong vision board, o bagong “this is my year” post, magandang tanungin muna ang sarili natin ng mas tapat na tanong:
Saang level na ba talaga ako sa buhay? Hindi ito para magkumpara. Hindi rin para ma-pressure.
Kundi para maintindihan kung nasaan ka ngayon—at kung anong klaseng laro ang kailangan mong laruin pagpasok ng 2026.
Sa mga video game, malinaw ang buhay: easy, normal, hard. Sa eskwela: beginner, intermediate, advanced. Alam mo agad kung nasaan ka at ano ang susunod mong level.
Pero sa totoong buhay? Baliktad ang sistema. Ang pinakamababang level ang pinakamahirap, pinakamasakit, at punô ng challenge.
Habang umaakyat ka ng level, saka lang gumagaan ang araw-araw—parang biglang naka-auto-save ang buhay mo. Hindi pantay ang level ng bawat isa dahil sa iba-iba ang sipag, diskarte, ugali at laman ng bulsa ng kada tao. Pero ang totoo? May mas malalim pa riyan.
Hindi lang kasi ikaw ang naglalaro—kasama sa laro ang sistema.
Ang kinalakihan mong pamilya, kalidad ng eskwelahan, tirahan, koneksyon, at oportunidad ang kadalasang magsasaad kung gaano kalayo ang kaya mong marating. Kahit gaano ka kasipag, kung sira ang playing field, mas mahirap talagang manalo.
Isipin mo ang ganitong halimbawa:
May batang gustong mag-aral pero kulang ang libro, sira ang classroom, at ang magulang ay umaasa lang sa ani ng bukid. Samantalang sa kabilang bayan, may aircon ang eskwelahan, may computer, may scholarship, at may backer pa. Pareho silang masipag. Pero magkaibang level ang simula.
Narito ang sampung level ng buhay: mula sa Level 10 – Extreme Poverty hanggang sa Level 1 – Billionaire. Bawat level may kanya-kanyang hamon, aral, at oportunidad. Sa bawat level, natututo kang mag-survive, mag-budget, mag-invest, at higit sa lahat, pahalagahan ang karanasan na hindi nabibili ng pera.
Ika-Sampung Baitang: EXTREME POVERTY
Ito ang survival mode ng buhay.
Kung ang araw-araw mong budget ay mas mababa sa ₱120, kulang ang kain, walang maayos na tirahan, at ang malinis na tubig ay parang luxury—nandito ka. Instant noodles na may dagdag sabaw? Panalo na ‘yan. Check-up? Hindi option, kundi pangarap. Hindi ka tamad pero araw-araw kang lumalaban para lang mabuhay bukas. May pagkakataong hindi makumpleto ang tatlong beses na pagkain sa isang kundi sa tulong ng kapwa nasa extreme poverty pero handang magbigay ng natitira. Para mabusog, dinadagdagan ng sabaw, minsan asin, minsan imahinasyon ang bawat pagkain sa hapag. Ang gulay? Bonus stage. Ang karne? Special event. Matindi ang pagbabanat ng buto pero gatiting ang kinikita.
Ika-Siyam na Baitang: POVERTY
May trabaho ka—cashier, crew, laborer. May bahay ka man, pero isang bayarin lang, tagilid na.
Kuryente o hapunan? Pamasahe o tubig? Laging maytanong na anong uunahin. Sa baitang na ito hindi ka gutom, pero limitado ang galaw ng buhay. Habang ang iba nagma-mall, ikaw nagko-compute ng pamasahe. Hindi binabalewala kung mahulugan man ng baryang piso sapagkat komputado mo lahat ng expenses mo, walang sobra at wala rin kulang.
May bahay ka man, minsan pakiramdam mo tenant ka rin ng mga bayarin. May regular kang trabaho o maliit na negosyo, sapat lang ang kita para hindi ka bumalik sa pinakamababang level, pero hindi pa rin sapat para makaluwag. Luma na ang cellphone mo, may basag ang screen, pero hangga’t nag-o-on, hindi mo ‘yan papalitan. Internet ay tipid—data muna, dahil ang Wi-Fi ay parang luho. Hindi ka nagugutom, sanay ka na sa de-lata, tuyo, itlog, at ulam na parang may kasaysayan na. Kapag may birthday, walang spaghetti, pero may kanin—pwede na. Habang ang iba nagpo-post ng “deserve ko ‘to”, ikaw tahimik lang na nagbubulong ng “kaya ko pa ‘to.” Sa Level 9, hindi ka luho-driven—survival with dignity ang peg. Hindi ka bumabagsak, pero hindi ka rin umaangat. Nasa pagitan ka ng “buti na lang” at “sana next year mas okay na.”
Ika-Walong Baitang: LOWER MIDDLE CLASS
Medyo nakakaahon na. May disenteng bahay o apartment. May trabaho—office staff, teacher, call center agent. May Netflix, paminsan-minsan sinasayaran ang dila ng milk tea. Pero bawat piso may plano. Isang maling desisyon, pwedeng bumalik sa mas mababang level.
May sasakyan ka man, kadalasan second-hand at may sariling personality na—may kakaibang tunog kapag umaandar, pero umaandar pa rin, at ‘yun ang mahalaga. Hindi ka impulsive buyer; lahat pinag-iisipan. Isang malaking gastos lang, at mapapa-“next month na lang” ka agad.
Sa level na ito, marunong ka nang mag-budget, mag-adjust, at magtiis nang may konting ngiti. Hindi ka mayaman, pero hindi ka rin naghihirap. Komportable ka—basta walang biglaang gastos.
Ika-Pitong Baitang: MIDDLE CLASS
Ito na ang goldilocks zone. Hindi ka mayaman, hindi ka mahirap. May travel sa eroplano, may insurance, may ipon kahit kaunti.
Kaya mo nang kumain sa restaurant kahit hindi payday, at magbakasyon sa mga lugar na dati pang pangarap lang—Boracay, Palawan, o Baguio na hindi na “day tour lang.” May insurance ka na, may konting ipon, at may gadgets kang hindi second-hand (wow, brand new!). Kapag may sale, hindi ka na lang nanonood—nakikisali ka na. Pero huwag kampante. Isang matinding emergency lang, puwedeng mag-reset ang laro at bumalik ang iyong dice sa pagdidildil ng asin.
Ika-Anim na Baitang: UPPER MIDDLE CLASS
Ito na, medyo heaven na ang pakiramdam mo dito sa level na ito. Naka-premium economy ka na sa buhay.
May maganda ka nang bahay o condo sa secured na lugar, may sariling sasakyan na hindi na “project car,” at may budget ka na para sa gym, out-of-town trips, at paminsang “treat yourself” moments na hindi mo kailangan i-justify sa sarili mo. Ang bills ay hindi na kinaiinisan buwan-buwan—part na lang sila ng routine.
Kaya mo nang mag-enroll ng anak sa private school, kumuha ng insurance, at mag-ipon para sa investments. May savings ka na hindi lang pang-emergency kundi pang-“future me.” Pero kahit komportable, maingat ka pa rin—alam mong isang maling desisyon, bad investment, o lifestyle creep ang pwedeng magpababa ng level.
Sa Upper Middle Class, hindi ka na nangangarap lang ng ginhawa—nararanasan mo na. Pero hindi ka pa kampante enough para mawalan ng disiplina. Komportable, may kontrol, at may plano—ganyan ang buhay sa level na ’to.
Ika-Limang Baitang: AFFLUENT
Maluwag na ang buhay. Travel abroad? Kayang-kaya kahit ulit-ulitin pa. High-end restaurants? Normal lang at instagrammable life ang araw-araw. May investments at advisors.
May malaki ka nang bahay sa maayos at secured na village, may parking na hindi mo kailangang i-share, at may investments na gumagalaw kahit natutulog ka. Travel? Hindi na “sana someday”—kundi “saan next?”. High-end dining ay hindi na special occasion; minsan trip mo lang kasi wala kang gana magluto.
Pero kahit ganito, hindi ka pa rin basta-basta nagpapakampante. Hindi ka impulsive spender; strategic ka. May financial advisors ka, may plano ka, at alam mong ang tunay na kalaban sa level na ’to ay hindi kakulangan ng pera kundi katangahan sa desisyon. Isang maling galaw, puwedeng bumalik sa mas mababang level. Pero sa Affluent life, hindi na survival ang usapan.
Yano - Esem
Ika-Apat na Baitang: UPPER AFFLUENT
Dito na pumapasok ang connections, legacy, at influence.
May multiple properties ka na—condo sa city, rest house sa Tagaytay, bakasyunan sa beach na hindi mo na kailangang i-post para patunayan. Ang kotse mo hindi na pang-“pang-araw-araw” lang; may kotse ka depende sa mood. May social circles ka na hindi mo basta pinapasok—private clubs, closed-door events, at mga networking na hindi mo pwedeng i-tag sa Facebook.
Hindi ka na nag-iisip kung kaya mo bang bumili; ang iniisip mo ay saan ilalagay at paano palalakihin. May team ka na—financial advisors, lawyers, property managers—dahil sa level na ’to, hindi na sapat ang “diskarte lang.” Oras na ang pinakamahalaga mong asset.
Pero kahit ganito, hindi ka immune sa problema. Ang challenges mo ngayon ay legacy, influence, at reputasyon. Ang tanong na hinaharap mo ay hindi na “paano ako aasenso?” kundi “ano ang iiwan ko?” At sa Upper Affluent, doon nagsisimula ang totoong laro—hindi ng pera, kundi ng epekto. Hindi na tanong kung kaya mo, kundi kung paano mo gagamitin ang yaman at impluwensya mo.
Ika-Tatlong Baitang: MILLIONAIRE
Hindi na pesos—dollars na ang usapan. Boardroom wars, investments, global ventures. Problema mo na kung saan lalagay ang pera. Isang napakasayang problema hindi mo na alam kung paano mo gagastusin ang yaman mo. Haay buhay. Sana all nasa ika-tatlong baitang.
Dito may mga assets ka na hindi mo na mabilang—properties, negosyo, investments, at iba pang bagay na puwedeng magbigay ng panghabambuhay na passive income. Travel? Local pa lang? Hindi na. International ang default. Paris for lunch, Tokyo for weekend, at Dubai for meetings—walang pressure, walang traffic (well, depende sa jet lag).
Pero kahit milyonaryo ka, may quirks pa rin. Isa ka sa mga taong nag-iisip ng ROI sa bawat gastusin—even sa coffee. “Hmm… latte today or let the money grow another day?” Haha. Sa level na ito, luxury na ang default, pero strategy pa rin ang bida. Hindi ka lang nag-eenjoy; pinapalaki mo pa ang yaman mo para hindi ka lang may pera, kundi may power sa laro ng buhay.
Ika-Dalawang Baitang: MULTI-MILLIONAIRE
Welcome sa Multi-Millionaire level—dito na hindi lang pera ang pinag-uusapan, kundi daming zeros na pangkaraniwan lang sa calculator mo. Ang daily problem mo? Hindi kung kakain ka ba, kundi kung alinsunod na mansion, yacht, o investment ang susunod.
Kung millionaire ka, okay na. Pero sa multi-millionaire? Level up! May net worth ka na nasa $10 million pataas, at may passive income ka na umaandar kahit natutulog ka. Properties sa Singapore, LA, Paris—lahat nandiyan, kasama ang sports car collection na parang museum. Travel schedule mo? Jet lag is just a myth. Lunch sa Monaco, dinner sa Tokyo, brunch sa Bali—wala kang traffic, wala kang rush hour.
At oo, hindi lahat dito self-made. May mga nepo babies rin na kasama sa laro: anak ng showbiz royalty, politiko, o sikat na pamilya na may inherited wealth at connections. Para sa kanila, “starting capital” ay isang understatement—parang naka-“cheat code” sa buhay. Pero kahit may advantage, kailangan pa rin nilang magmaintain ng yaman, mag-ayos ng investments, at mag-decide kung alin sa 5 villas ang uupuan ngayon.
Sa level na ito, luxury is default, but strategy is mandatory. Hindi ka lang nag-eenjoy—nagpapalaki ka ng yaman, influence, at power para hindi lang sa sarili mo, kundi sa laro ng buhay ng milyon-milyon.
Ika-Unang Baitang: BILLIONAIRE
Welcome sa Billionaire level—ito na ang game completed mode ng buhay. Ang pera? Hindi lang naglalaro sa bank account mo… naglalaro sa buong mundo. Yate? Check. Mansion? Check. Island? Check. Race track? Check. Sa level na ito, kahit gumastos ka ng $1,000 araw-araw, aabutin ng halos 3,000 taon bago maubos ang isang bilyon mo. Parang infinite lives sa video game, pero real life edition.
Ang problema mo na ngayon? Hindi kung kakain ka ba o makakabayad ng bills—ang tanong mo ay paano mo gagamitin ang impluwensya mo para mas marami pang zero ang account mo. Dito pumapasok ang politics, investments, at networking. Oo, may mga corrupt politicians sa paligid mo, pero hindi ka basta-basta natitinag—alam mo kung paano magmaneho sa murky waters nang hindi nalulunod. May power ka, may influence ka, at may team ka na handang gumawa ng legal at strategic moves para protektahan ang yaman mo… o dagdagan pa.
Sa Billionaire life, hindi ka na nagtataka kung may pera ka ba—ang tanong mo ay kung gaano kalaki ang epekto mo sa ekonomiya, industriya, at buhay ng milyon-milyon. Luxury is default, stress? Minimal. Influence? Maximum. Game over? Hindi. You’re the one controlling the game.
Habang papalapit ang New Year 2026, magandang huminto sandali at tanungin ang sarili: “Saang level nga ba ako ngayon?” Hindi para ikumpara ang sarili sa iba, kundi para maintindihan kung saan ka nakatayo, ano ang na-achieve mo, at ano pa ang puwedeng gawin para umangat—maliit man o malaking hakbang.
Sa buhay, hindi lahat nagsisimula sa parehong level, at hindi rin lahat may parehong cheat codes. Pero bawat level, mula sa Extreme Poverty hanggang Billionaire, may natutunan ka—may survival skills, budgeting hacks, investment strategies, at higit sa lahat, karanasan na hindi nabibili ng pera.
Kaya bago pumasok ang 2026, isipin: anong level ang gusto mong maabot, at higit sa lahat, paano mo gagamitin ang resources, diskarte, at impluwensya mo para mas magaan at mas makabuluhan ang buhay hindi lang para sa sarili mo, kundi para sa iba rin.
Ikaw na nagbabasa nito, nasaang level ba ang buhay mo ngayon?
Pasko na bukas ngunit sana'y pag gising ko ay Disyembre ng aking kabataan. Mayroon sanang isang portal na hihigupin ka patungo sa lumang Kapaskuhan ng iyong kabataan at paggising mo ay kumpleto pa yung mga mahal mo sa buhay. Napakasayang tambayan ang Pasko noong aking kabataan, Setyembre pa lang ramdam mo na ang malamig na simoy ng hangin ala sais pa lamang ng gabi. Mabilis na magdilim at pababa pa lamang ang haring araw ay animoy nagkikislapan na sa galak ang mga krismas lights sa aming lugar sa dating tirahan sa San Andres Bukid, Maynila. Hindi gaya ngayon na sa simpleng barangay ninyo ay bilang na lamang ang nagdedekorasyon at dahil na rin nga mahal na rin ang bayad natin sa kuryente. Nagiging praktikal na lang tayo at tila nawawala na yung mga nakaugaliang tradisyon natin tuwing Kapaskuhan. Bilang mag-aaral sa elementarya na taglay ang kakulitan ramdam ko ang Pasko dahil sa regalo, Santa, reindeer, Philcite o Boom na boom, tsibog, softdrinks, christmas party at kung ano ano pang makapagpapasaya sa mga batang katulad ko noon. Sorry po Jesus dahil hindi ko pa po talaga alam ang tunay na kahulugan ng Pasko, ang alam ko lang ay kaarawan mo. Happy Birthday to you! Pero siyempre nun lumaon nalaman ko na ang tunay na kahulugan ng Kapaskuhan ay pagbibigayan, pagmamahalan at higit sa lahat ay kapatawaran.
Noon pagkatapos matunaw ang mga kandilang itinirik, mga panalanging tinipon ng hangin at ipinabatid sa langit para sa ating mga minamahal na namayapa at pagkatapos na pagkatapos isukbit ni Bonifacio ang kanyang itak ay unti unti na nating nararamdam ang haplos ng malamig na hanging amihan bago pa lumubog ang araw. Ilalabas na muli ni Toto ang kanyang pinaka tago tagong krismas karoling kit mula sa ilalim ng kanyang higaan. Unti unti nang lilinisin ni Toto ang kanyang mga munting laruan para makadiskarte ng kaunting barya mula sa kanilang pangangaroling. Ang kanyang mini tambol na yari sa lata ng Birch Tree na kung saan tinanggal ang takip nito sa ilalim at pinalitan ng plastik, tatalian ng goma at presto meron ka nang mini tambol. Ang diskarte naman noon sa paggawa ng tambourine ay kailangang pasensiyoso ka. Pasensiya ang kailangan at dapat tambay ka sa mga mini balkonahe ng mga sari-sari store. Mag-aantay ka ng may nagsosoftdrinks at aantayin mong mabuksan ang soft drinks at kailangan mong makaipon ng tansan. Ngayong may sampung tansan ka na ay bubutasan mo ito sa gitna. Kung merong extrang alambre si Nanay sa kanyang mga sinampay ay puwedeng mong gamitin ito at mula sa pagkakabutas ng mga tansan dito mo isusuksok ang mga ito at ibibilog ang alambre. Presto! meron ka nang pandagdag na ingay sa pangangaroling ang tansan-made tambourine. Noon dapat ala-sais pa lang naguumpisa na kayo ang pangangaroling kasi minsan first-come first-serve kung sino ang nauuna sila ang unang nabibiyayaan ng barya. Kalaunan kasi kapag nagsawa na yung mga nagbibigay baka ang sunod niyo na marinig ay "Patawad" na lang, pero kailangan mo pa rin mag "thank you, thank you" bawi ka na lang sa bandang dulo ".....ang babarat ninyo thank you!"
Bakit Mas Buhay ang Pasko Noon Kaysa Ngayon?
Kung tatanungin mo kung bakit parang mas maraming alaala ng Pasko noong dekada nobenta kaysa sa ngayon, marahil dahil noon ay mas payak, mas sabay-sabay, at mas sama-sama ang lahat.
Noon:
Ang mga bata’y naglalaro sa kalye, sama-sama sa pangangaroling, walang cellphone na pumipigil sa kanilang pagtawa.
Bawat kanto may parol, kahit gawa lang sa kawayan at Japanese paper. Hindi mahalaga kung magarbo—basta may liwanag.
Christmas party sa eskwela? Spaghetti, pancit, palitaw, at isang boteng softdrinks na pinaghahatian ng lahat. At kahit simpleng exchange gift na laruan mula Divisoria, ang saya ay totoo.
Ang mga magulang, kahit kapos, pinipilit maghanda ng Noche Buena. Kahit pansit, fruit salad, at isang hamon lang—sapat na para maging engrande ang gabi.
OFWs noon ay kakaunti pa, at halos buo ang pamilya sa hapag.
Linkin Park - My December
Ngayon:
Ang mga bata, bihirang makitang naglalaro sa kalye. Mas abala sa gadgets, online games, at TikTok kaysa sa karoling.
Ilan na lang ang nagpapailaw at nagdedekorasyon, dahil mas iniisip ang bayarin sa kuryente. Mas mura ang virtual lights sa screen kaysa tunay na bombilya sa bintana.
Ang mga handaan, nagiging kompetisyon ng sosyal na handa. Buffet, imported fruits, branded na hamon—pero madalas kulang sa init ng pagsasama.
Marami sa pamilya, hiwa-hiwalay na. OFWs na kailangang magpadala na lang ng balikbayan box, video call ang kapalit ng yakap.
Ang diwa ng pagbibigayan, natatabunan ng consumerism. Ang tanong ng mga bata ngayon: “Anong regalo ang makukuha ko?” at hindi “Kanino kaya ako magbibigay?”
Siguro dahil bata pa tayo, buo pa ang ating pamilya, at buo rin ang ating pananampalataya sa mahika ng Pasko. Noon, sapat na ang liwanag ng parol upang magbigay ng ligaya, sapat na ang maliit na barya mula sa pangangaroling upang magsabog ng tuwa. Ang mga bata’y nagkakaisa, ang mga kapitbahay ay parang kamag-anak, at ang bawat kanto’y may alingawngaw ng awit at tawa.
Ngayon, tila nag-iba na ang lahat. Mas malungkot, mas magastos, at mas mabigat ang mga iniisip ng matatanda. Wala nang ganoong karaming bata sa kalye, wala na ring ganoong kasigla ang mga tahanan. Bihira na ang karoling; bihira na rin ang mga ilaw na nagkukumpol sa gabi. Para bang unti-unti tayong ninanakawan ng mahika ng Disyembre.
Kaya naman sa bawat pagsapit ng Kapaskuhan, lagi kong dalangin:
Sana, kahit isang gabi lang, magkaroon ng portal na magbabalik sa atin sa Disyembre ng ating kabataan. Sa mundong buo pa ang ating mga mahal sa buhay. Sa panahong kahit simpleng lata, tansan, at alambre ay sapat na para maramdaman ang pinaka-dalisay na kaligayahan.
Disyembre na bukas—ngunit sa aking puso, hinding-hindi lilisanin ang Disyembre ng kahapon.
There is a reason people of all ages, from wide-eyed children to tired adults, still say “Magical talaga ang Pasko.” It’s not just a line from songs or movies—it’s something we feel, something that quietly happens around us every December.
Christmas becomes magical because time seems to slow down. The rush of ordinary days pauses, even just a little. Streets glow with lights, houses are decorated with parol and blinking bulbs, and suddenly the night feels warmer despite the cool December air. Kahit simpleng ilaw lang sa kanto, may kakaibang saya na dala.
Noon, naniniwala ka sa mga bagay kahit walang patunay. Naniniwala ka na puwedeng magkatotoo ang mga kahilingan, na baka talaga dumaan si Santa Claus, at na laging may espesyal na mangyayari. Bawat gabi ng Disyembre ay parang countdown sa saya. Kahit simpleng tunog ng torotot o kalansing ng barya, ramdam mo na may paparating na ligaya. Naniniwala ka na pagkagising mo kinaumagahan ay may mga regalo ka na sa medyas na isinabit mo, pero paano mangyayari yun at paano magkakasya ang mga regalo sa loob ng medyas eh napakaliit nun para malagyan ng isang malaking regalo. Pero hindi mo inisip yun dahil sa paniniwala mong magical talaga ang Pasko. Ang alam mo lang ay kahit wala kang chimney ay posible pa rin na lumitaw si Santa Claus sa loob ng bahay niyo para mabigyan ka ng regalo.
Back then, you believed in things without needing proof. You believed that wishes could come true, that Santa might really pass by, and that something special was always about to happen. Every night in December felt like a countdown to wonder. Kahit simpleng tunog ng torotot o kalansing ng barya, parang may paparating na saya.
Magical ang Pasko dahil ang saya ay galing sa maliliit na bagay. Bagong damit—kahit isang set lang—parang kayamanan na. Isang laruan, libro, o pakete ng tsokolate, sapat na para sumaya ka buong araw. Hindi ka nagkukumpara, hindi ka demanding. Ang mahalaga, may natanggap ka at may nakaalala sa’yo.
The magic of Christmas also lives in giving. It doesn’t always mean expensive gifts wrapped in shiny paper. Sometimes, it’s chocolates shared with children, a plate of food offered to a neighbor, or a small envelope quietly handed to someone who needs it. Giving during Christmas feels different—it’s lighter, purer, and filled with intention. Hindi lang kamay ang nagbibigay, pati puso.
And for adults, there’s forgiveness. Christmas has this gentle way of softening hearts. Old misunderstandings feel smaller, pride becomes easier to set aside, and reaching out no longer feels heavy. A simple “Kamusta ka na?” can mend years of silence. That alone is magic—when love becomes louder than ego.
Lindsey Sterling - Carol of the Bells
May mahika rin ang Pasko dahil parang mas masaya ang mga matatanda. Mas madalas tumawa ang mga magulang, dumarating ang mga kamag-anak, at mas ramdam ang punô ang bahay. Mas masarap ang pagkain dahil sabay-sabay itong kinakain. Kahit simpleng handa, nagiging espesyal kapag kumpleto ang pamilya. Sa mata ng bata, ligtas ang mundo at puno ng pagmamahal.
Iba rin ang takbo ng oras noon. Parang walang katapusan ang Christmas vacation. Mabagal ang umaga, mahaba ang gabi, at laging may oras maglaro, manood ng pelikula, o makatulog habang tumutugtog ang mga Christmas songs sa radyo. Walang iniisip na problema—walang bayarin, walang deadlines, walang bigat sa dibdib.
Family and memories play a big role, too. Christmas reminds us of who we are and where we came from. Shared meals, familiar laughter, old stories retold, and even empty chairs we quietly honor—all of these moments connect the past and the present. Kahit may lungkot, may kasamang pasasalamat. That balance of joy and longing makes Christmas deeply human.
Faith, hope, and gratitude complete the picture. Christmas reminds us that light always comes, even after the darkest nights. It teaches us to be thankful not just for abundance, but for survival, for strength, for another chance. In a world full of uncertainty, Christmas whispers that hope is still alive.
As we grow older, the magic doesn’t disappear—it just changes. The wonder we once felt as children slowly turns into something deeper: gratitude, compassion, and the desire to give.
At tuwing napapangiti natin ang isang bata tuwing Pasko, naaalala natin—
