Valentine’s Day na naman. Puro flowers sa feed, tila ba may pa-soft launch, may pa-hard launch, may mga “my person”, "my man", at "my lover" captions na parang gumuguhit na parang talim ng kutsilyo sa damdamin ng mga single at broken-hearted. Tapos ikaw? Naka-heart react lang. Tahimik. Observing. Umaasang baka may plot twist bago mag-14.
Pero eto ang masakit na tanong: bakit hindi ka crush ng crush mo? Bakit nga ba?
Ang post na ito ay para hindi ka saktan. Hindi rin ito para i-down ka. This is a gentle, honest, medyo masakit pero kailangan na real talk reminder. Kasi minsan, mas okay nang alam mo ang totoo kaysa umaasa ka sa mixed signals na ikaw lang ang nag-i-interpret.
💔 Hindi kayo same ng wavelength
Minsan, hindi talaga tugma ang frequency. FM radio siya; ikaw naman ay AM radio.Gusto niya ang mga tugtugan na masaya; ikaw, ang gusto mo naman ay mga balita. Kahit gaano ka ka-interesting, kung iba ang humor mo, iba ang trip mo sa life, iba ang values mo — puwedeng hindi lang talaga nag-click.
You can be a whole vibe, pero kung hindi siya naka-tune sa channel mo, static lang ang maririnig niya. And that’s okay. Compatibility is not about effort alone.
💔 May iba siyang gusto (at hindi ikaw ‘yun)
Ito yung masakit pero simple. Hindi ka niya crush kasi may crush siyang iba. Period.
Hindi ibig sabihin na kulang ka. Hindi ibig sabihin na mas better yung isa kaysa sa’yo. Attraction is subjective. May mga taong hindi ka pipiliin kahit ibigay mo pa ang best version mo — at may mga taong pipiliin ka kahit nakapambahay ka lang, may hawak na bote ng Red Horse at naglalaway nang di malaman kung bakit. Wala kang magagawa kahit mag-iiyak ka pa na mas maayos ang karakas mo kaysa kay Mr.Nobody kung yun ang tipo niya eh. Wala kang talagang magagawa.
💔Masyado kang available
Ouch. Pero pakinggan mo muna.
Kapag lagi kang nandiyan, lagi kang nagre-reply agad, lagi kang ready, minsan nawawala yung excitement. Hindi mo kailangan magpaka-hard to get, pero learn to have your own life. Parang iniisip niya tuloy na wala kang ibang ginagawa sa buhay kundi mag-intay lang ng mga messages niya. Baka isipin niya na tambay, Lord ka lang sa kanto na gusto lang umibig, tapos ano na? kapag napa-ibig na wala na
Attractive ang taong may sariling mundo — may goals, may hobbies, may ginagawa outside of “pag-aabang.” Magpaka man of mystery ka rin. Don't make her feel that you're obsessed because that is a number 1 red flag.
💔You like the idea of them, not the real them
Baka hindi ka niya crush kasi hindi naman niya alam na crush mo siya — or worse, kilala ka niya pero ang version na pinapakita mo ay hindi ikaw.
Kapag masyado kang nagpapanggap para lang magustuhan ka, eventually ma-feel din niya ’yon. And people are drawn to authenticity.
Mas okay nang hindi ka niya crush bilang tunay na ikaw kaysa magustuhan ka niya dahil sa version na hindi mo kayang panindigan.
💔 Hindi pa siya ready
Hindi lahat ng hindi nagre-reciprocate ayaw sa’yo. Minsan, hindi lang talaga sila ready. May pinagdaanan. May focus. May priorities. Kapag naglalagay ka ng mga nilalaro mong online games sa PC, nakakapaghintay ka. Bakit sa kanya hindi at gusto mo nang madalian? Walang ganun, hindi parang Kodak ang pag-ibig. It's not only a one-shot love that can quickly develop like a film. Makiramdam ka, pero always remember that a rejection is not always a rejection; there is a proper and considerate reason behind it. Matuto kang maghintay, at kung wala talaga, oks lang move ahead, at matuto ka rin dapat mag-move on.
At hindi mo trabaho ang ayusin o hintayin ang taong hindi pa buo para sa’yo.
No Doubt -"Don't Speak"
💔 Baka… mabaho ka (real talk lang 😂)
Okay, sandali. Wag ka magalit.
Baka mabait ka. Baka funny ka. Baka green flag ka. Pero kung may unforgettable man sa’yo… hindi pala yung personality mo kundi yung amoy mo — ibang usapan na ‘yan.
At idagdag pa natin ito: baka hindi ka nagsisipilyo kaya may bad breath ka, at ayaw ni crush ng ganun. Kahit gaano ka ka-sweet magsalita, kung may kasamang “dragon breath,” medyo mahirap i-romanticize ‘yan. Hygiene matters.
Maligo
Mag deodorant
Magtoothbrush at mouthwash
Magdala ng mint kung di pa rin kaya ng toothbrush
Self-care is attractive at saka basic respect na rin ito para sa sarili at sa ibang tao.
💔 Baka marami ka ring ibang crush
Ayan ha, baka hindi ka crush ng crush mo kasi ramdam niyang hindi lang siya ang gusto mo. Baka lima yung nilalandi mo sa Messenger, naka may tatlo ka pang "good morning" o "kumain ka na ba?" Energy is real. Kapag hindi ka focused, kapag option lang siya sa listahan mo, mararamdaman niya iyon. Minsan gusto natin na seryosohin tayo, pero tayo mismo ay hindi seryoso. Hindi masama magkaroon ng "crush" to "connection." Hindi ka naman kasi Wi‑Fi para magkaroon ng maraming connections. Kailangan marunong ka rin pumili ng seseryosohin mo—hindi yung lahat gusto mo. Tapos magtataka ka kung bakit walang pumipili sa iyo.
💔 Minsan wala lang talaga
Walang dahilan. Walang malalim na explanation. Hindi ka niya crush. Hindi ka niya gusto. Simple and plain HINDI LANG. And that's the hardest pill to swallow. Pero tandaan, hindi ka man gustuhin, hindi ka nababawasan dahil hindi ka pinili ng isang tao. Ang sabi nga, "there are so many fish in the ocean." Makakahanap ka rin ng ka-match mo, yung gugustuhin ka at gugustuhin mo rin.
Kung hindi ka crush ng crush mo, okay lang. Hindi iyon rejection ng buong pagkatao mo. Isang tao lang 'yon sa bilyong tao sa mundo.
Malay mo, habang umiiyak ka sa maling tao, may isang taong hinihintay ka lang na maging free.
Kasi one day, may darating na hindi mo kailangang hulaan kung gusto ka ba niya. Hindi ka mag-ooverthink. Hindi ka mag-aabang ng reply.
Clear. Consistent. Certain.
At sa araw na ‘yon, mapapangiti ka na lang at sasabihin mo:
Noong 2012, mga panahong hindi pa naman ganun kalakasan ang ating mga internet at di pa tayo ganun ka-busy sa ating mga buhay. Kasama pa sa listahan natin ang maglamyerda sa Youtube at doon magsubaybay ng kung anu-anong puwedeng panoorin. Ako ay nakahanap ng isang series na may sense of humor na may halong nakakatawang acting, choice of words na pinasikat ng mga mokong, pero idol kong sina Ramon Bautista, RA Rivera, Rodolfo Sabayton at Lourd de Veyra. Itong sinubaybayan ko sa Youtube ay ang Tales From The Friend Zone. Hindi naman ako naghahanap ng kuwentong pag-ibig, pero gusto ko lang matawa dahil sa mga aktingan ni Ramon Bautista na sabihin nating hindi naman kagandang lalaki pero malakas ang loob at sex appeal para mangilala at manligaw ng mga magagandang bebot.
Kung hindi mo kilala si Ramon Bautista, parang hindi ka dumaan sa golden era ng YouTube Philippines. Siya yung OG—bago pa maging “content creator” ang tawag, siya na yung gumagawa ng content. Actor, host, writer, car enthusiast, motivational speaker, ng mga sawi. Si Ramon, yung tropa mong mukhang seryoso, pero pag nagsalita, parang thesis na ginawang stand-up comedy. Comedy, guys, pero matatalino ang mga ito.
While RA Rivera is the mastermind sa likod ng kamera. Siya yung tahimik pero deadly. RA got a band named "Pedicab". Sila lang naman yung nagpasikat ng mga kantang "Ang Pusa Mo", "Dito Tayo Sa Dilim", "Simulan Mo Na" at "Otomatik" na naging hit din sa panlasang Pilipino ang kanilang musika. RA handles the synths, sampler, and percussion instruments.
Ano nga ba yung Tales From The Friend Zone? #TFTFZ
Ang TFTFZ ay parang confession booth ng mga Pilipinong umibig… pero hindi minahal. Simple lang ang format: may magpapadala ng kwento—karaniwan lalaki, pero may babae rin—tungkol sa kung paano siya naging taga-hatid, taga-bantay ng bag, emotional punching bag, libre Uber, thesis consultant, at minsan pa nga wedding coordinator ng sarili niyang crush. At ang ultimate plot twist? Hindi siya ang pinili. Friend zone. Capital F. Capital Z. Kumpleto pa sa background music na pang-MMK para ramdam ang bawat hugot. Habang binabasa ni Ramon ang kuwento, seryoso ang tono niya, pero bawat linya may subtle na banat at deadpan delivery—yung tipong hindi mo alam kung maaawa ka ba o matatawa, kaya ang ending, pareho mong ginagawa. Ako pa naman, gustong-gusto ko yung mga ganitong trip, yung mamimili ka ng emotion kung anong lalabas sa damdamin mo, pero mas nangibabaw talaga yung katatawanan kesa sa drama nung nagpahatid ng sulat, dahil na rin sa mga acting ni Ramon na siya rin ang actor at ang mga ganadang bebot na si Joyce Pring. Samahan pa nila ng mga pinauso nilang words na "aray ko, bhe" after mabulgar ang pagka-friendzoned nung sumulat.
Nakakatawa siya dahil relatable, masakit, at totoo—at minsan, ang katotohanan talaga ang mas nakakatawa kaysa sa scripted jokes. Hindi slapstick ang humor niya; hindi ito yung tipong nadapa sa balat ng saging kaya may tatawa. Ang humor niya ay mas malapit sa realidad: “Pre, tatlong taon mo siyang hinatid pauwi, tapos nung nagka-boyfriend siya, ikaw pa yung ginawang ninong sa anak nila.” Ang sakit pakinggan, pero tawang-tawa ka pa rin. Bakit? Kasi alam mong ikaw ‘yun dati. O mas masakit pa—ikaw pa rin ‘yun hanggang ngayon. Aray ko bhe!
Mga Natatandaan kong Karaniwang Stories sa TFTFZ
1. The Human Alarm Clock
- Gigising siya ng 4AM para tawagan ang crush niya para hindi ma-late. Pero nung siya ang may emergency?
“Sorry, tulog ako eh.”
2. The Thesis Warrior
- Siya ang gumawa ng buong thesis. PowerPoint, research, pati pag-print.
After graduation?
“Thank you, besh!”
3. The Emotional Support Animal
- Every heartbreak ng girl, siya ang kausap.
- Every bagong boyfriend ng girl, siya ang unang nakakalam.
- Every anniversary?
Siya ang photographer.
4. The Wedding Guest from Hell
- Pinaka-matindi. Inimbitahan siya sa kasal ng crush niya.
- Hindi bilang groom.
- Hindi bilang best man.
Kundi bilang “close friend.”
Eggboy - "Nagsasawa Ka Na Ba?"
May isang episode na hanggang ngayon masakit pa rin para sa akin, hindi dahil nangyari sa akin, pero kung ikaw ang nasa katayuan ng lalaki talaga nga naman. Aray ko, bhe! Isang kuwento ng lalaking matagal nang may gusto sa isang girl—years ang inabot, parang franchise ng Fast & Furious na umaabot na sa sequel. Nandiyan siya sa lahat: sinamahan sa review, sinamahan sa bawat heartbreak, sinamahan sa mall kahit wala siyang pera. Ultimate support system. Tapos isang araw, biglang umamin ang girl: “May aaminin ako… may gusto akong guy.” At siyempre, yung guy? Hindi siya. Parang plot twist sa teleserye, pero walang commercial break para makabawi ka ng hinga. Habang binabasa ni Ramon ang ending, sobrang kalmado ang boses niya, pero ramdam mo yung kirot sa bawat salita. At saka niya ibabato yung simpleng linya na dudurog sa’yo: “Minsan, hindi sapat ang pagiging mabait. Kailangan ka rin niyang gustuhin.”
Bakit patok ang TFTFZ sa magparehong gender?
Kasi ang TFTFZ ay parang group therapy na libre. Wala kang babayarang registration fee; wala kang kailangang i-set na appointment—ang kailangan mo lang ay WiFi at emotional baggage. Habang pinapanood mo ito, unti-unti mong mararamdaman na hindi ka pala nag-iisa. May mas malala pa pala sa sitwasyon mo, may mas dedicated, mas martyr, at minsan, mas tanga. At sa kakaibang paraan, comforting ‘yun—dahil sa gitna ng tawanan at hugot, may pakiramdam na may kasama ka sa sakit.
Yung Episode 1 naman ay parang OG case file ng friend zone—isang kuwento ng netizen na na-friend zone nang mas malala pa kaysa sa traffic sa EDSA tuwing rush hour. Hindi na siya tinatawag na crush; officially promoted na siya sa position na “tropa.” Habang siya todo mash sa heart button, emoji lang pala ang equivalent ng effort niya—walang real love, puro reaction lang. Yung dating may halong kilig na romance, naging talakayan sa thesis. Yung dating tulong sa buhay, naging parang YouTube assignment. Kung ang love life mo ay parang video na naka-buffer sa 144p, ito yung episode na mapapasabi ka ng “At least hindi ako ‘yan… o teka, parang ako rin pala.”
Nakakatawa siya dahil sa delivery ni Ramon—deadpan, kalmado, parang barbero na bumili ng sarcasm sa Divisoria. May puso ang pagkukuwento pero naka-poker face, kaya mas lalong tumatama ang punchline. Relatable siya sa level na halos ikaw ang emergency contact ng crush mo, pero kapag may tunay na emergency, hindi ka pa rin first choice. Welcome to the friend zone hospital, may libre pong confinement pero walang discharge. May mini reenactments pa na sobrang sincere ang acting, parang teleserye na napadpad sa comedy bar.
Sa huli, ang lesson ng Episode 1 ay simple pero masakit: ang friend zone, hindi mo nilalabanan—ina-accept mo siya, nagse-subscribe ka, tapos nilalagyan mo pa ng “Like” ang sarili mong heartbreak. At syempre, may classic na realization: there is more to life than love… pero aminado tayo, mas masarap matawa habang nasasaktan.
Tonic - "Sugar"
Sila Ramon at RA ang nagpauso ng mga salitang "Friend zone" at "Bhe" at marami ring gumamit ng mga itong words sa social media. Naging instant cultural influencers ang mga idol ko sa talino at comedy.
Friend Zone
Dahil sa Tales From The Friend Zone, naging household term ito. Hindi na lang siya Western concept — nagkaroon siya ng Pinoy flavor. May MMK vibe, may hugot, may inuman analysis ng mga na-heartbroken.
Bhe
Nagkaroon ng bhe culture at once sa mga tawagan ng mga nilalanggam. Sa kanila mo makikita yung ironic sweetness ng tawagan. Kapag tinawag kang “bhe,” hindi mo alam kung may pag-asa ka o ginagawang emotional support appliance ka lang.
Pero huwag ka, “Bhe” is both a kilig and a caution sign.
Bayaw
Ito talaga ang iconic. Ang “bayaw” sa kanila ay hindi lang tawag — brotherhood status ’yan. Yung tipong sobrang close niyo na parang family… pero minsan may underlying joke na hindi ikaw ang leading man. Aray ko bhe!
Tunatak ang TFTFZ sa akin dahil noong 2012 era, hindi algorithm-driven ang content, hindi pa overly polished, at higit sa lahat, hindi pa uso ang scripted content just to make it viral. Parang tropahan lang na may camera. Raw. Relatable. Walang filter.
Eh di apat na araw na lang pala, Valentine's Day na pala ulit. K. Noted. Mag-enjoy ang kung sinong gustong mag-enjoy.
Isa ka ba sa tingin mo na dadapuan ng negatibong enerhiya pagdating ng araw na ito? Ewan ko ha, hindi naman siguro ganoon kaispesyal ang araw na ito. Hindi naman siguro ang lahat ay forte nila ang makahanap ng love life, di ba? Ang panget kaya nun, ipipilit at isisingit lang para makahabol sa itinakdang Araw ng mga Puso? Eh bakit kapag malapit na ang November 1, walang nagpipilit humabol? Hindi bitter ang nagsusulat. Yan ay sadyang biro lamang. Para daw sa malulungkot na single, ang tawag daw sa araw na ito ay S.A.D. Ang lupit din nila makaisip, noh, pati ba naman sa akronim, negatibo pa rin. Binigyan nila ito ng kahulugan. Ang bawat letra ng SAD ay Singles' Awareness Day. Pero sa mga walang pakialam, ang tawag dito ay Sunday o puwede ring sabihing Church day. True enough naman.
Aminin na natin, sabi nga noon sa patalastas ng Sprite, "Magpakatotoo ka, sister." Magpakatotoo na nga tayo, mga girlie at boyet. Ang Valentine's Day ay araw ng mga nagmamahalang magkasintahan at magsing-irog. Pero lagyan natin ng tandang pananong yung nagmamahalan kasi di naman tayo sigurado kung nagmamahalan nga ba talaga. Ito ang araw kung saan magde-date ang mag-jowa, magre-regaluhan sila siyempre nang bongga, mag-check-in sa logo ng babaeng animoy, sinasabing huwag kang maingay at may nagaanuhan dito, manonood ng sine , tapos mag-momol sa loob, maglalampungan na parang mga pusa sa bubungan, maglalandian sa park (mostly Luneta Park). Huwag na tayong maging magalang at sensitive at sabihing ang araw na ito ay "para sa lahat". Hindi namin kailangan ng "sugar coatings" at mga "polite" statements. Kung para sa lahat ’yan, sige, isama niyo kami lahat doon sa babaeng may logo na nangungusap na huwag mag-ingay. Simple lang naman, Valentine's Day is for lovers. Pero kung single ka wala na tayong magagawa diyan, ang tanging puwede mo na lang gawin ay magluto ng may kinalaman sa ampalaya. At kung gusto mo talagang maging villain sa araw na ito at imbes na tirikan mo ng kandila ang pugot na ulo ni San Valentino ay puwede natin iyan gawan ng paraan. Kaya dito sa ubas na may cyanide, narito ang ilang mga tips on how to be a better bitter ngayong darating na Valentine's Day.
1. Kung meron kang friend na single din, yayain mo siya sa tahimik na lugar. Pinaka-the best na siguro ang sementeryo at wala nang mas tatahimik pa doon. Pumikit kayong dalawa hawakan ang kanyang kamay at sabay bigkasin: "Hindi tayo malulungkot friend, hindi tayo malulungkot, maraming nagmamahal sa atin kahit wala tayong jowa." Ulit-ulitin hanggang magsawa. Huwag hayaang tumulo ang luha.
2. Maghanap ng itim na karatula at ng panulat na pula at ilagay ang mensaheng: "Walang forever". Magsuot ng nakakatakot na maskara at maglibot sa mall hawak ang karatulang itim.
3. I-report, i-block, at i-unfriend ang kahit sinong magpo-post ng tsokalate, rosas, holding hands, picture o video na galawan ay breezy o kahit anong may kaugnayan sa Valentine's Day.
4. Manood na lang ng mga nakakatawang reels maghapon at i-skip ang reels na alam mong may kaugnayan sa v-day. Tips on funny reels, search the keyword "mas gentle pa sa tomi."
5.Sa mga parke at malls, kapag nakakita ng dalawang magkasintahang nakasuot ng couple shirt, lumapit at sa harap nila dahan-dahang mag-slow clap habang sinasambit ang mga katagang: "Balang araw gagawin niyo rin namang basahan 'yan. Maghihiwalay din kayo." Kailangan tirik ang mata at namumula para pagkamalan ka nilang may saltik para hindi ka nila patulan, at habang sinasambit ito ay parang nagdedeklara ng isang propesiya. Pagkatapos masambit, bigyan sila ng isang makapanindig balahibo na sinister laughs.
6. Idaan na lang sa kain. Kumain nang kumain at irehistro sa isipan na kahit single ka, busog ka naman.
Hawthorne Heights - Ohio is for Lovers
7. Iwasan magdownload ng romantic movies. O kaya manood ng sine na may kinalaman sa kalandian tuwing Valentine's. Humanap ng mas may thrill na pelikula, yung tipong tatakbo ang adrenaline rush sa katawan. Puwedeng manood ng Final Destination sa araw ng Valentines. Simulan mo from the beginning hanggang Final Destination 5. O kung mas gusto mo pa ng mas hardcore, simulan mo sa Saw 1 hanggang Saw 5, tutal kulay pula naman ang Valentines, di ba?
8. Itatak sa isipan na mahal ang bulaklak, at least safe ang bulsa mo at exempted ka sa pagbili.
9. Kumaen ng maraming mamahaling tsokolate, ipost sa Facebook at Instagram at lagyan ng caption: "Let's eat chocolates for no reason at all." Solo mo na, busog ka pa.
10.Okay lang kumain mag-isa. Okay lang manood ng sine mag-isa. Hayaan mong may mag-picture sa'yo at i-post ka sa Facebook o Threads, kasi alam mo, sa kanila babalik ang bashing ng tao kasi nilagyan ka ng caption na "Si Kuya, kawawa naman kumakain mag-isa". Siguro ako magba-backfire 'yang post na 'yan doon sa author ng post. Kung ikaw naman ang magpo-post, huwag kang maglagay ng caption na: "Mas masaya pala mag-isa." Sigurado ako na ikaw ang mababash sa sobrang cringe at KSP ng dating mo.
11. If you cannot beat them, join them. Mag-post ka ng: "HAPPY VALENTINE'S DAY!!" na all caps, para malito sila kung excited ka ba or galit ka. Alam kong masakit pero hinay lang. Ang subtle bitterness ang pnaka epektibo. Sa loob ng jeep, bumuntong-hinga ka, sabay sambit, "February 14 na pala kaya trapik," sundan ulit ng buntong-hininga. Emotional damage pero tahimik lang.
12. Itatak sa isipan na hindi lahat ng mag-jowa ay masaya. May mga nagpo-post ng flowers na kagabi lang nag-away. May mga may chocolate na may kasamang trauma at yung binigyan, sariwa pa ang black eye. So habang naiinggit ka, tandaan mo: Hindi lahat ng may Valentine ay may peace of mind. Ikaw single, pero payapa.
Kaya tandaan ang pagiging single ay hindi kapansanan o kamalasan sa buhay, sumpa o malubhang sakit. Ang pag-ibig ay may sariling oras ng pag-landing, parang sweldo lang 'yan. Pero hindi siya lumanding sa oras na inaasahan mo. Ang wagas na pag-ibig ay may sariling time frame na sinusunod at nililok ng tadhana para sa'yo at sa'yo lamang. Kaya't huwag magmadali at huwag maging suicidal, huwag magpahulog sa simpleng atraksiyon, huwag mag-wing rush hour ang pagkahulog sa kung kanino mo gustong ilaan ang puso mo na hindi naman para sa'yo talaga. Kung darating sa'yo 'yan, antay lang ng timing, tohl, uukol at bubukol naman 'yan kung siya ba talaga ay nakatadhana para sa'yo. Isipin mo na lang na isa itong masterpiece na pinatatag ng panahon, at kung darating na ang panahon na iyon at itinakda na ng tadhana, walang kung sinuman ang makakapigil nito. At nasa inyo na ang pagkakataon na iyon kung paano niyo pangangalagaan at poprotektahan ang pag-ibig na wagas na itinakda ng Maykapal.
Sa dahan-dahang pagmulat ng aking mga mata sa higaan na naging saksi sa mahabang gabi, muling sumisingit ang pakiramdam ng kawalan—na wala ka sa aking tabi, na ikaw ay malayo. Nariyan sa’yo ang buwan at mga bituin, samantalang ako’y sinisinagan ng matinding sikat ng araw mula sa aking bintana. Ang almusal na aking kinakain ay hapunan mo na.
Ang totoo, nakakapagod na. Mas nangingibabaw ang sakit sa dibdib kaysa sa tila impiyernong kirot na bumabalot sa aking likod. Ako’y pagod na, at tila dumating na ako sa puntong kailangan kong pumili—ipagpapatuloy ko pa ba ito, o mananatili na lamang diyan, sa piling mo. Ngunit higit pang masakit kaysa sa isang malubhang karamdaman ang katotohanang sa bawat pagkakataon, hindi ikaw ang aking pinipili. Gayunman, ikaw rin ang paulit-ulit kong nagiging lunas. Sa kabila ng lahat, tinatanggap mo pa rin ang aking mga pasya, sapagkat nauunawaan mong kailangan kong gawin ito para sa aking pamilya at para sa kinabukasan nating dalawa. Isangdaan at isang beses kitang tinanong kung kaya mo pa ba, kung napapagod ka na—ngunit paulit-ulit mo pa ring ibinabalik sa akin ang iisang sagot: “kayang-kaya.”
Pero tama ka rin naman eh. Masaya na tayo sa simpleng Sweet Corn at Vinegar Pusit na nabibili natin sa tindahan ni Aling Meding sa halagang tigpipispo. Malas lang kapag may nahalong tatlong piraso lang ang laman. Minsan, Cheepee lang talaga ang katapat mo at Boogeyman Crunch ang sa akin. Tanggap na natin na tatlong beses sa isang taon lang tayo manood ng sine. Eh kasi may torrent naman di ba? Masaya na tayo sa pa-torrent-torrent lang. Pero mangiyak ngiyak tayong dalawa nung nawala ang Piratebay pero buti na lang at nasagip tayo ng Kickass. Palihim akong aakyat sa puno ng niyog na diresto sa bintana niyo at duon ang entrance ko papasok sa kwarto mo para manood ng mga dinownload natin. Nakatalukbong tayo ng kumot habang ilaw lang ng monitor ng computer ang makikita. Masaya yun ee. Sa tuwing meryenda, magluluto tayo ng Instant Lucky Me Pancit Canton pero mas gusto mo yung kay Kim Chui, yung Pancit Shanghai na green, eh amoy ihi ng kabayo naman ang sauce. Pero ok lang trip mo yan eh. Ang makulit pa dun ayaw mo na kainin natin agad at pipigilan mo ako sa unang subo at sasabihin mo sa akin na piktyuran muna natin tapos ipopost sa Facebook at Instagram. Iisip pa tayo nun ng cheezy captions at kilig na kilig ka sa tuwing may nagcocomment na mga kaibigan ko na "breezy boy" ako. Naknamputs! pero ayos lang basta sa ikakasaya mo.
Naalala ko rin na lagi kang bumibili ng Snacku sa tuwing manonood tayo ng pelikula sa kwarto mo. Kapag napuno ng namuong flavor sa daliri mo isusubo mo sa bibig ko at ganun din naman ako sayo. Hanggang sa hahalikan mo ko, hahalikan din kita, huhubaran mo ko, huhubaran din kita, magkikilitian at mag...........(long bleeeeeppppppp). Hanggang sa makalimutan natin kung sino talaga yung pumapatay dun sa pelikula. Tapos magtatanong ka sa akin kung sinong pumatay. May panahon ding tumatambay tayo sa Mini-Stop kasi gusto mo mag Chillz. Magkukuwento ka. Magkukuwento ako. Tawa lang tayo ng tawa hanggang di natin namamalayan na tinatawanan na rin tayo ng buwan at mga bituin. Uuwi na, sasakay tayo ng jeep, at hindi ka papara ng jeep hanggat walang tao sa unahan. Kunyare may sarili tayong kotse at driver natin, si koya jeepney driver. Tapos pagkauwi mo isang minatamisan na halik ang ibibigay ko sa'yo sa ulo, sa ilong at sa labi. Tapos magpapabebe wave ka habang naglalakad paurong di mo napansin na nauntog ka na sa pinto niyo. Pagkatapos nun, bukas na lang ulet for new adventure.
3 Doors Down - Here Without You
May mga gabi rin na magka-video call lang tayo, pareho nang antok pero ayaw pang magpauna. Nakapikit na ako habang ikaw ay pilit pang nagkukuwento ng kung anu-ano—kung paano ka nainis sa kapitbahay n’yo, o kung anong ulam ang mas masarap kahit pareho naman tayong walang pambili. Tatawa lang tayo sa mga kababawan, tapos biglang tatahimik, hanggang sa marinig ko na lang ang mahina mong hilik. Hindi ko ibababa ang tawag. Hayaan na lang kitang matulog na may kasama, kahit sa screen lang.
Tuwing petsa de peligro, nagiging eksperto tayo sa paghahati. Isang kanin, dalawang ulam—kalahati sa’yo, kalahati sa akin. Minsan ako ang magpapanggap na busog kahit hindi, minsan ikaw naman. Pareho tayong magaling magsinungaling para lang hindi masaktan ang isa’t isa. At sa mga sandaling ’yon, doon ko lalo nararamdaman na ang pagmamahal pala, minsan, gutom na may ngiti.
May mga araw din na pangarap lang muna ang luho. Naglalakad tayo sa mall na walang bibilhin, titingin sa mga tindahan na parang may balak, tapos lalabas din nang walang dala. Magbibiruan pa tayo kung saan tayo kakain kahit alam naman nating sa labas lang tayo uupo at maghahati sa isang milk tea. Pero habang magkahawak ang kamay natin, parang sapat na muna ang lahat.
At kapag tinatanong tayo kung paano natin nakakaya, ngingiti lang tayo. Kasi hindi naman nila alam na ang kaligayahan natin ay hindi nasusukat sa presyo ng mga bagay. Nasa mga mumurahing tsitsirya, sa mga pelikulang dinownload, sa mga gabing kulob sa kumot, at sa mga sandaling kahit kapos—buo pa rin. Simple lang, pero atin. At doon tayo tunay na masaya.
Kahit ganito lang ang buhay, irewind ng paulet ulet hindi ko ipagpapalet sa mga unique adventure. Pero kung ikaw ang kasama at papalarin ayos na ayos.
Para tayong may sariling mundo. It's just you and me against the universe. Wapakels sa sasabihin ng ibang tao. May mga sarili kayong puso kaya gumawa kayo ng sarili niyong love story.
May kumagat na lamok at sinabing tama na ang pagmumuni-muni. Bukas gigising na naman akong malayo sa'yo. Gabi na diyan, umaga pa lang dito. Breakfast ko, hapunan mo....
Hanggang sa Messenger na lang uli ang pag-ibig na ito.
Sa buhay ng tao may mga sugat na hindi nagdurugo pero nag-iiwan ito ng matinding lamat sa puso sa mahabang panahon bago ito maghilom—at isa na rito ang tinatawag na hiwalayan o "break-up".
Sabado ng gabi. Todo-ayos ka, nakatatlong ligo na, bitbit ang 24 na rosas at tsokolateng pinag-ipunan, handang ipagdiwang ang second anniversary n’yo. Pero sa halip na yakap at ngiti, sinalubong ka ng balisang mukha at mga salitang parang kutsilyong bumaon sa dibdib: Ang sambit ng nililigawan mo, "break na tayo". Sa isang iglap, napalitan ng bigat ang saya. Ang mga bulaklak napunta sa basurahan, ang tsokolate ipinamigay sa mga batang kalye, at ikaw—napaupo, napaluha, nanikip ang dibdib sa isang sulok sa kalsada. Doon mo natanong ang sarili: ganito ba talaga kasakit ang breakup?
Parang totoo ngang may pumutok sa dibdib mo—basag na basag ang puso—at kahit anong pilit mong bumangon, wala kang lakas o gana na gumalaw. Kahit pa ikaw ay isang maskuladong varsity player, bigla kang nanghihina, para bang lupaypay ang buong pagkatao mo. Sa sobrang bigat ng nararamdaman, napapaisip ka kung kailangan mo na bang ayusin ang sarili mo sakaling tuluyan nang bumigay ang katawan mo dahil sa sakit ng pagkabigo. Sa huli, mapapatanong ka na lang: ganito ba talaga kasakit kapag iniwan ka ng taong mahal mo? Gaano ba talaga kalalim ang tama ng isang breakup sa isang tao? Damdamin lang ba ang sugatan, o pati na rin ang ating pisikal na kalagayan? Ano-ano nga ba ang nangyayari sa ating katawan kapag dumaraan tayo sa isang hiwalayan.
Ang totoo, hindi lang emosyon ang nasasaktan kapag may hiwalayan—pati katawan. Kapag nawawala ang taong pinanggagalingan ng kilig at seguridad, bumababa ang dopamine at oxytocin—ang tinatawag na “feel-good hormones.” Dahil dito, nakakaranas ang isang tao ng parang withdrawal symptoms: hirap matulog, iritable, balisa, hirap mag-concentrate, pabago-bagong mood, at matinding lungkot. Parang tinanggalan ka bigla ng isang nakasanayan ng katawan. Hindi lang damdamin mo ang nagdurusa sapagkat nakakaramdam ka rin ng mga ilang pagbabago sa body system mo.
1975 - "Somebody Else"
This is what usually happens when someone who’s already used to or dependent on something suddenly loses access to it. For example, if you’re addicted to smoking and you abruptly stop, your body will start looking for it. Ganun din kapag araw-araw kang kumakain ng matatamis at bigla mo silang inalis sa diet mo. O kaya naman, kung lagi kang umiinom ng soft drinks bilang panulak sa agahan, tanghalian, at hapunan, tapos bigla kang tumigil. Malamang, makakaranas ka ng matinding cravings. Mahihirapan kang matulog, magiging irritable at balisa, hirap mag-concentrate, posibleng makaramdam ng lungkot o depression, tataas ang anxiety, at maging pabago-bago ang mood mo. At kapag di mo na kinaya ang cravings na yun, dito ka na kakain ng kakain hanggang sa madagdagan ka na ng timbang. Maaaring sumobra ang sugar levels mo at dito mag-uumpisa ang mga hindi magagandang pangyayari sa katawan mo. Love is so powerful, right?
Sa antas naman ng utak, may mga bahaging nagiging sobrang aktibo kapag brokenhearted. Ang mga sentro na may kinalaman sa cravings at addiction ay parang naghahanap pa rin ng “tamis” ng pag-ibig. Samantala, yung tinatawag na amygdala—ang sentro ng lungkot, galit, at takot—ay nagti-trigger ng fight-or-flight response. Tumataas ang cortisol at adrenaline, kaya ramdam ang paninikip ng dibdib, pananakit ng ulo, at panghihina. Sa MRI scans, ipinapakita pa nga na magkahawig ang brain activity ng emotional pain at physical pain. Kaya hindi lang ito drama—literal na masakit hindi lang sa damdamin kundi pati sa tunay na nararamdaman ng katawan.
Ang pinakadahilan nito ay ang pagtaas ng stress levels kapag nasa breakup, lalo na dahil dumadami ang cortisol at adrenaline sa katawan. At kapag mataas ang levels ng mga ito ay nagdudulot ng tensyon sa mga muscles, sakit ng ulo at paninikip ng dibdib. Pwede ding tumaas ang blood pressure at heart rate na maaaring magdulot ng stress-induced cardiomyopathy of broken heart syndrome. Ito rin ay may pangalan na takot subo cardiomyopathy at hindi naman ito tumatagal talaga.
Jeff Buckley - "Last Goodbye"
Hindi rin ligtas ang tiyan at immune system. Ang stress ay nakakaistorbo sa digestion—puwedeng mawalan ng gana, makaranas ng diarrhea, constipation, bloating, o cramps. Dahil inuuna ng katawan ang “emergency mode,” humihina ang produksyon ng antibodies. Resulta? Mas madaling kapitan ng sakit, mas mabagal gumaling ang sugat, at posible pang lumabas ang mga problema sa balat. Dagdag pa rito ang insomnia, na lalo pang nagpapahina sa resistensya.
Iba-iba rin ang bilis ng pagre-recover ng bawat tao. Mas masakit at mas matagal ang epekto kapag bigla at hindi mutual ang breakup. May mga pag-aaral ding nagsasabing mas mabilis mag-process ng emosyon ang kababaihan dahil mas malakas ang social support at coping mechanisms, habang ang kalalakihan ay kadalasang delayed—hindi agad umiiyak, pero mas matagal ang paghilom. Malaki rin ang papel ng tagal ng relasyon, lalim ng attachment, at presensya ng pamilya at kaibigan. Ang mga lalaki ay laging nauuwi sa break-up sa mahabang maBOTEng usapan, samantalang ang mga babae ay may comfort of their so-called "girlfriends" to support them during these heartbreak events.
Sa kabila ng lahat, may mga hakbang para makatulong sa paghilom: maging aktibo sa ehersisyo, subukang kumain nang maayos kahit walang gana, lumapit sa pamilya at kaibigan, at iwasan ang labis na pag-iisa. May oras para malungkot—normal iyon—pero may oras din para bumangon at magpatuloy.
Tandaan na ang breakup ay hindi lang pagtatapos ng isang relasyon; isa rin itong pagsubok sa isip, puso, at katawan. Kung nasasaktan ka ngayon, tandaan mo: may dahilan kung bakit ramdam mo ito—dahil tao ka. Pero gaya ng lahat ng sugat, may proseso ang paggaling. Dahan-dahan, may luha, may pahinga, at may tulong ng mga taong nagmamahal sa’yo. Darating ang araw na hindi na masikip ang dibdib, hindi na mabigat ang alaala, at kaya mo nang huminga nang buo muli. Maghilom ka—hindi nagmamadali, pero hindi rin sumusuko. Ayon nga sa kasabihan, "there are so many fishes in the ocean" malawak ang dagat para makasikwat ng matambakol, tilapya, dalagang-bukid at tampalpuke.
Patawarin niyo ako kung ganito pa rin ang mga posts ko at alam kong hindi na ito uso. Pero nakaka-miss kasi yung mga ganitong panahon sa social media, let's say back in 2012, backwards.
Yung panahong uso pa ang kilig sa batian tuwing Valentine’s Day sa social media. Yung hindi ka mahihiyang mag-post ng “Happy Hearts Day!” na may kasamang emoji na heart na pula at minsan may pa-lyrics pa ng hugot song. Yung may genuine na excitement sa simpleng pag-tag sa crush o pag-comment ng “stay strong!” sa magjowa mong kakasimula pa lang. Ang gaan. Ang simple. Ang totoo.
Ngayon, parang may kulang. Parang may nawala.
Kapag nag-scroll ka sa social media—Facebook, Twitter, at Threads—madalas ang sasalubong sa’yo ay bangayan sa pulitika, public shaming dahil sa maliit na pagkakamali, at pagdagsa ng mga fake news pages na halos mapapaniwala ka sa galing ng pagkakagawa. May mga balitang akala mong legit, pero pag sinuri mo, puro imbento pala. May mga video content na nananakit, nanlalait, at nagpapahiya—lahat para lang sa views, engagement, at pera.
Parang naging battlefield ang dapat sana’y “social” space.
Nasaan na yung natural na tito jokes? Yung simpleng “Good morning, kape muna tayo diyan” posts? Yung witty na one-liners na hindi kailangang may tinatapakang iba? Yung birthday greetings na hindi lang template o auto-generated? Yung batian tuwing Pasko, Bagong Taon, at oo—Valentine’s—na hindi ironic o sarcastic, kundi sincere?
Kaya siguro ako bumabalik sa pagsusulat. Para ibalik kahit papaano ang simpler days. Hindi para magpanggap na mas mabuti ang noon kaysa ngayon, kundi para ipaalala sa atin: what have we become? Kailan naging mas mahalaga ang pagiging viral kaysa sa pagiging mabait? Kailan naging mas satisfying ang manalo sa argumento kaysa sa makipagkuwentuhan nang maayos?
Writing is my way of resistance. Tahimik pero totoo. Isang paalala na puwede pa rin naman ang pure social interaction. Puwede pa rin ang good vibes na hindi pilit. Puwede pa rin ang kilig na hindi scripted. Puwede pa rin ang pagiging tao at hindi algorithm.
Baka hindi na maibalik ang eksaktong early 2012. Pero baka puwede nating ibalik ang puso.
Nananahimik lang naman ako sa kinauupuan ko nang mag-browse ako sa IG nang makita ko ang isang video. May mga guards ng BGC na nagsasabing pauwiin ang ilang kabataang mukhang nasa edad 12, 14, o 16, at malinaw na sinasabi sa kanila na hindi raw sila puwedeng manatili roon. Aminin ko, maikli lang ang clip—mga 10 to 15 seconds lang—but even that short moment was enough to shock me. Napatanong tuloy ako sa sarili ko: may existing rules ba talaga na nagsasabing kailangang pauwiin ang mga minors sa BGC?
Of course, in-analyze ko muna ang video bago ako nag-react. Wala rin naman akong balak ipa-viral iyon dahil hindi iyon ang style ko. Nagsalita lang ako base sa naramdaman ko, kasi lahat naman tayo dumaan sa ganitong edad—yung phase na mataas ang energy at minsan sabog ang trip. Sa video, makikita lang ang isang grupo ng mga bata na naglalakad sa kalsada, gaya ng sabi ko, nasa 12, 14, or 16 years old. Nilapitan sila ng mga marshals at pinauwi, with the exact words: “Umuwi na kayo.”
Hindi ko rin in-expect na biglang bubuhos ang likes at comments sa Threads ko, hanggang sa mag-viral na pala. May mga nagsabi na valid naman daw ang ginawa dahil private-owned ang BGC at may karapatan silang magpatupad ng kahit anong rules na gusto nila. Okay, I get that. May mga nag-reply rin sa comments ng pictures at videos ng mga kabataang nagkakaroon ng riot at chaos sa loob ng eksklusibong lugar na iyon.
My focus is on the video of a group of kids just walking along, and the marshals told them to go home, hindi sila puwede o nababagay sa ganoong lugar. That's a little off. I did say in the Thread comments that what I saw is pure discrimination. Why?
- The kids were removed based on appearance, age, clothes, or social class
- There was no observed wrongdoing
-No warning, no explanation, no equal enforcement on others nearby
That’s called profiling, not security.
Profiling = judging intent based on how someone looks
Security = responding to actual behavior
People are quick to judge, saying the same kids in the video are the same kids involved in that gang war. Well, I doubt it.
This is a serious allegation. And serious allegations require serious proof. The key questions are:
Who is saying this?
– Guards? Social media commenters? “May nagsabi lang”?
What proof exists?
– CCTV match? Police blotter? Prior apprehension?
Was that proof shown to the kids at the time?
– Or were they removed based on reputation? Dahil lang katulad ng porma nila yung nangyaring recent gang war?
ANG MALINAW TALAGA NA LUMABAS AY DAHIL KATULAD LANG NG PORMAHAN ANG SUOT.
Ibig sabihin, naparusahan sila sa kasalanang hindi naman nila ginawa. Sa isang comment section, sinabi mismo ng mga bata na nandoon sila para mag-promote ng isang clothing line, at may kasama pa silang mas bata sa kanila bilang bahagi ng promotion. Pero alam naman natin kung paano mag-isip ang ibang tao—sasabiin agad na nagsisinungaling lang ang mga bata para mapagtakpan ang sarili nila. Ganiyan talaga minsan ang ugali ng tao: kahit may paliwanag o pruweba na, ipipilit pa rin ang sariling paniniwala para lang maprotektahan ang ego nila.
Pero bigla na lang din akong naging target. Tinawag akong tagapagtanggol ng “genggeng,” sinabihan na imbitahan ko raw sa bahay ko ang mga nanggugulo sa BGC, o kaya’y magpatayo na lang daw ng sariling BGC at hayaan ang ganitong klaseng kabataan na gumala roon. Lumabas lahat—mula sa maaanghang na salita hanggang sa lantad na kamatapobrehan. At sa totoo lang, mas nakakatakot para sa akin ang ganitong klaseng pag-iisip ng mga tao kaysa sa pagiging “irritable” ng mga tinatawag nilang genggeng.
This past weeks, tila iisa ang laman ng mga timeline ng maraming Manileño—ang umano’y “pananakop” ng mga tinaguriang young stunnas sa Bonifacio Global City, partikular sa High Street. May mga video ng mga kabataang nag-aasaran, nagtutulakan, at minsan ay nauuwi sa maliit na gulo. Hindi naman malulubha, pero sapat para mairita ang marami at maging mitsa ng mas malalim na diskusyon.
Pero ano nga ba muna yung Young Stunnas?
This is a slang na ginagamit ngayon para ilarawan ang mga kabataang naka-hip-hop / streetwear style—madalas oversized na damit, maong o cargo pants, sneakers, cap, minsan may chain—at may confidence o “angas” sa galaw at tindig.
“stunna” (mula sa hip-hop culture), na ibig sabihin ay someone who stuns—yung mapapatingin ka dahil sa porma, swag, o presence. Dinagdagan lang ng “young” dahil karamihan ay teenagers
Bilang isang lugar na madalas ituring na simbolo ng kaayusan, kaayusan na may presyo, naging mitsa ang mga pangyayari upang ilabas ang matagal nang nakatagong pananaw ng ilang sektor: sino ba ang “bagay” sa BGC at sino ang hindi?
Maraming nagsasabi na simpleng disiplina lang daw ang hinihingi—walang elitismo, walang diskriminasyon. Pero bilang isang educator na araw-araw humaharap sa kabataan mula sa iba’t ibang antas ng buhay, malinaw sa akin na hindi hiwalay ang konsepto ng “tamang asal” sa konteksto ng uri at kapangyarihan. Kapag ang “maayos na asal” ay awtomatikong iniuugnay sa pananamit, pananalita, o pinanggalingan, nagiging instrumento ito ng pagbubukod.
Maharlika Hood - Habang Panahon
Ang tanong: bakit tila mas mabilis tayong magturo at manita kapag ang kabataang sangkot ay mukhang “hindi kabilang”? Marami na ring insidente ng kaguluhan sa BGC na kinasangkutan ng mayayaman, ng mga lasing, ng may impluwensiya—ngunit bihirang humantong sa panawagang itaboy sila palabas ng lugar. Hindi ba’t malinaw kung kanino mas madaling ipataw ang “kaayusan”? Dahil ang mga batang jejemon ang mas madaling target kesa sa mga mayayamang personalidad diyan sa BGC na mas harmful pa ang maaaring magawa kumpara lang sa pagka iritable ng mga tao sa mga batang tinutukoy.
Mahalagang linawin: walang sinuman ang may karapatang manggulo o manakit sa pampubliko o pribadong espasyo. Tungkulin ng mga awtoridad na pigilan ang aktwal na gulo at protektahan ang lahat. Ngunit ibang usapin na kapag pinapaalis ang mga tao hindi dahil sa ginawa nila, kundi dahil sa hinala, itsura, o “vibes” na hindi pumapasa sa pamantayan ng nakararami.
Bilang guro, itinuturo natin sa mga bata na huwag manghusga base sa anyo, na pakinggan ang konteksto, at intindihin ang pinanggagalingan ng bawat isa. Nakakalungkot kung sa labas ng silid-aralan, kabaligtaran ang ating isinasabuhay.
What really struck me reading the comments is how easily people gave up on these kids. As if their fate is already sealed.
They’re 14–16 years old. Yes, some may have made mistakes. Yes, some may have been involved in gangs or bad behavior. But since when did we decide that teenagers who went astray are beyond redemption?
It’s sad — and honestly ironic — how quick people are to demand order and morality, yet so willing to permanently label young people as “lost causes.”
We talk about discipline and security, but forget that growth, guidance, and change are part of building a safer society too.
You can step in, stop, and even penalize an actual street fight—that’s the real peacekeeping role and responsibility of local authorities. Pero hindi puwedeng mag-Minority Report mode at paalisin ang mga tao base lang sa suot nila, sa itsura nila, o dahil biglang nag-activate ang “Spider sense” mo at kinilabutan ka. That’s not how law enforcement works. Well… at least, that’s not how it’s supposed to work—kahit alam naman nating sa Pilipinas, madalas ganito talaga ang nangyayari.
Walang masama sa paghingi ng maayos at disenteng asal mula sa mga taong gumagamit ng pampublikong espasyo sa BGC. Pero tigilan na natin ang pagpapanggap na hindi ito elitismo kapag ang moral na panunumbat ay nakatutok lang sa isang partikular na uri ng tao. That’s straight-up discrimination. At dito tayo bumabalik sa video ng mga BGC marshals na humaharap sa tinatawag na young stunnas.
Nakakapagod mang ulitin, pero malinaw ito ay tahasang diskriminasyon—lalo na kung magiging pamantayan na ito laban sa lahat ng taong may partikular na pananamit. Hindi naman automatic na nangangahulugan na ang isang taong mukhang galing sa rap music video ay may balak manggulo sa kalsada, kahit gaano pa natin gustong patunayan ang sarili nating hinala at paghusga. At ang sinumang nasa gitna o mataas na uri ng lipunan na sumusuporta sa ganitong uri ng hakbang ay halos wala ring pinagkaiba sa mga panatikong pumapalakpak sa extrajudicial killings sa ngalan daw ng kaayusan at kaligtasan. Ang katotohanang ayaw marinig ng marami: ang sama-samang pagbabantay at pagtataboy sa mga tao palabas ng BGC ay isang mas banayad, mas “katanggap-tanggap” sa middle class na bersyon ng war on drugs—walang dugong tumatagas, walang buhay na direktang kinikitil, at walang pamilyang lantaran na nawawasak, pero pareho ang ugat at lohika ng pang-aabuso.
Nitong mga nakaraang araw ibang klaseng lamig ang bumabalot sa buong Pilipinas. Lamig na tila kumakapit sa ating mga balat na para bang mag-uumpisa pa lang ang Pasko at ngayon pa lamang magsisimula ang bibingka sessions sa bawat kalye ng ating bansa. Gusto ko rin sanang mas magtagal pa ang ganitong lamig ngunit habang tumatanda hahaha ay lalong hindi ako nagiging immune sa lamig at hindi puwedeng hindi ko kapiling ang aking kumot sa magdamag. Ang lamig na dati’y kaibigan lang, ngayo’y kaunting kalaban na rin—pero isang kalabang masarap pa ring yakapin.It feels like I've been torn between two lovers, but accepting that kind of love will put me in big trouble because bawal ang sobrang lamig sa mga may heart condition na katulad ko.
That every morning breeze makes me feel like I'm in Baguio City, presko, tahimik, at may halong lambing ang simoy na parang yumayakap sa’yo bago ka tuluyang magising. It’s that kind of weather that makes us extra lazy, the kind that convinces you to stay in bed just a little longer. This kind of weather also proves that you’re becoming older—dahil masaya ka na sa ganitong kasimpleng pamamaraan at pakiramdam. Hindi na kailangan ng bonggang lakad o mahabang plano; sapat na ang lamig, katahimikan, at pahinga. The extra comfort that your newly washed blanket brings, the familiar smell of the fabric, and the soft mattress waiting for you at the end of the day somehow make you feel a little extra old—in the best way possible.
It’s the kind of “old” that finds joy in stillness, that chooses rest over noise, and that understands comfort as a small but meaningful luxury.
Ang kalaban ko lang talaga sa ganitong panahon ay ang sipon na tila hindi kinakaya ng katawan ko tuwing sumasapit ang malamig na season ng mga unang linggo ng Enero. Ayaw na ayaw ko talagang magkasakit—sobrang hassle ng runny nose, at hindi rin ako komportable sa pag-ubo dahil pinapataas nito ang heart rate ko, na hindi puwedeng mangyari sa akin. At kung talagang minamalas pa, nauuwi ito sa asthma dahil sa naipong plema, isang pakiramdam na parang mas lalong pinapahirap ang bawat paghinga. Kaya kahit gusto ko ang lamig, may kaakibat din itong pag-iingat—dahil hindi lahat ng cozy moments ay kayang sabayan ng isang katawan na madaling bumigay.
Up Dharma Down - Tadhana
Mula sa malamig na simoy ng Enero na pilit nating tinitiis tuwing umaga at gabi, unti-unti tayong dinadala ng panahon papalapit sa Pebrero 14. Habang ang lamig ng Enero ay kumakapit sa balat at nagpapabalot sa atin ng kumot, ang tanong ay kung aabot ba ito sa lamig ng pag-iibigan ngayong Araw ng mga Puso 2026. Sa pagitan ng malamig na hangin at papalapit na selebrasyon ng pag-ibig, napapaisip ka kung may init pa bang sasalubong sa Pebrero—isang yakap, isang presensiya, o isang damdaming kayang tunawin ang lamig na matagal nang nananatili. Sapagkat kung ang Enero ay tungkol sa pagtitiis sa ginaw, ang Pebrero 14 ay tila paalala kung may init pang naghihintay, o kung mas malamig pala ang katahimikan kaysa sa mismong panahon.
Ngunit hayaan na natin ang pansamantala lamang na lamig ng January, minsan lang natin to maranasan na tayong lahat ay parang nasa de-aircon na bansa malayo man sa lamig ng Canada, Russia at Greenland sapat na ito sa balat ng Pinoy dahil baka kasi kapag nasobrahan pa ay baka hindi natin kayanin ang ngatog at nginig lalo na ang mga nagrarayumang katulad ko. Pasasaan ba't darating muli ang init ng Marso at doon ay makakakita ka na naman ng mga gusto mong makita. Pero sa habang ganito ang panahon parang ayaw ko munang magtampisaw sa dalampasigan, ayaw ko munang makakita ng mga girls jumping on trampoline o kaya ng mga beach girls na naka two piece bikini. Ayaw ko munang gumawa ng kastilyong buhangin, ayaw ko munang mag scuba diving sa Manila bay baka hindi pa nadadala ng alon ang mga tae at basura sa South China Sea, baka marumi pa.
Sa huli nanamnamin ko pa rin ang mga natitirang lamig ng Disyembre yung para bang iniwang lamig ng ilalim ng unan mo kapag kinapa mo ito. Ubuhin man, sipunin man ay ayos lang, wag lang darating sa ospitalan dahil sawang-sawa na ko. Hindi na rin naman magtatagal ang ganitong klima pero mas dapat tayong nakahanda sa nalalapit na tag-init.
Ang lamig ng Enero ay hindi lang nasusukat sa temperatura ng panahon, kundi sa mga damdaming dala nito—ang paghinto, ang pagninilay, at ang paghahanap ng init sa maliliit na bagay. Habang papalapit ang Pebrero at ang Araw ng mga Puso, nawa’y mas mahaba ang panahong manatili ang init ng pag-unawa, lambing, at presensiya—dahil anuman ang lamig ng panahon, mas masarap pa ring harapin ito kapag may init kang inuuwian.
