Unti-unti na talagang bumabalik ang mga bagay na akala natin ay naiwan na lang sa nakaraan. Ngayon, maraming kabataan at millennials ang muling nahuhumaling sa mga dating uso noong 2000s at early 2010s. Biglang naging cool ulit ang mga digicam photos na may grainy at candid vibes. Bumabalik din ang wired earphones dahil sa classic aesthetic at nostalgic feeling nito. Kahit ang mga lumang social media styles at concepts, katulad ng Friendster, ay bumalik na rin, ngunit sa ilang platform lamang ng cellphones. Parang may collective longing ang mga tao sa mas simple, mas personal, at mas totoong Internet experience noon.
Sa panahon ngayon na halos lahat ay mabilis, short-form, at swipe culture, marami rin ang nagsisimulang ma-miss ang panahon na mas meaningful ang online interactions. Yung tipong hindi mo kailangang magmadali sa content. Yung naglalaan ka talaga ng oras para magbasa, magsulat, at magkuwento.
Kaya minsan mapapaisip ka rin: paano kaya kung bumalik din ang mundo ng blogging? Na kagaya ng ginagawa ko hanggang ngayon. Sabihin na natin old school na, pero eto pa rin talaga yung nakakapagpasaya sa tahimik kong mundo.
Paano kung muling mauso ang paggawa ng sariling blog sites? Yung may sariling design, sariling personality, sariling music playlist, at mga mahahabang kuwento tungkol sa buhay, travel, pagkain, at nostalgia. Paano kaya kung sa halip na puro 15-second videos at endless scrolling, bumalik ulit yung excitement ng pagbabasa ng bagong blog post mula sa paborito mong writer? Paano kaya kung lahat tayo ay naging writer sa isang iglap at makapag-share ng bawat kuwento sa ating online diaries, katulad nga ng mga blog site.
At sa totoo lang, posible iyon. Kung nakakabalik ang retro gadgets, old-school aesthetics, at vintage Internet culture, baka isang araw pati blogging ay magkaroon ulit ng bagong golden era.
May panahon noon na ang Internet ay parang isang malaking tambayan ng sari-saring personalidad. Bago pa man naging sentro ng online world ang social media, buhay na buhay ang mga blog site. Dito nagsusulat ang mga tao ng kanilang saloobin, travel experiences, pagkain, opinyon, hugot, reviews, love letters, poems at kung anu-ano pang kuwento tungkol sa buhay. Hindi ito paramihan ng followers, views, at reactions. Mas personal, mas mahaba, at mas may kaluluwa ang bawat post, yung talagang galing sa puso ang lahat ng salita at letra.
Sa panahon kasi ng short videos na tinatawag nilang "reels" at mabilisang scrolling, parang naging fast food na ang content consumption. Swipe dito, scroll doon, tapos limot agad pagkatapos ng ilang segundo.
Pero ang blogging, iba ang epekto. Kapag nagbabasa ka ng blog, parang nakikipagkuwentuhan ka sa totoong tao. Mas ramdam mo ang personality ng writer. Mas detailed ang stories. Mas may emotions. Hindi minamadali.
Imagine this generation o di kaya lahat ng friends mo sa Facebook ay mahilig na rin magsulat, they might discover:
long-form storytelling
personal travel blogs
funny life experiences
nostalgic childhood memories
food reviews para sa mga foodies at mga sweet tooths
opinion blogs na hindi puro bardagulan
Baka sakaling bumalik din ang excitement ng “abangan ang next post.”
Hindi naman mawawala ang social media, pero aminin natin: nakakapagod din minsan. Halos lahat ngayon ay nakabase sa algorithms, trends, at viral content. Kailangan mabilis, catchy, at minsan exaggerated para mapansin.
Sa blogs, hindi mo kailangang makipag-unahan sa trends. You write because you want to express yourself. Hindi mo kailangang sumayaw, manakit ng tao para mag-trend, gumawa ng prank, o makipagbardagulan para lang magkaroon ng audience.Meron pa nga scripted stories, di ba?
Mas authentic ang blogging dahil ang bida rito ay ang kuwento at hindi lang ang virality.
Maaari nga kayang bumalik ang blogging?
Posible. Sa totoo lang, marami nang tao ngayon ang napapagod sa toxic at mabilis na mundo ng social media. Kaya nga sumisikat ulit ang slow living, digital minimalism, at nostalgia content. Maraming millennials at mga lumaki noong 80s, 90s, at early 2000s ang nami-miss ang simpleng Internet experience noon.
At baka balang araw, magsawa rin ang bagong generation sa puro maiikling video. Baka hanapin nila yung mas meaningful at mas personal na content. Yung hindi lang pinapanood kundi talagang binabasa at iniintindi.
There's a real beauty in reading true stories. Ang mga blog kasi ay parang digital diary ng isang panahon. Kapag binasa mo ulit after many years, bumabalik ang memories, emotions, at vibes ng era na iyon. Parang time capsule ng Internet.
May charm ang simpleng pagbabasa ng blog habang umiinom ng kape sa gabi, nakikinig ng old songs, at tahimik lang ang paligid. Walang pressure. Walang ingay. Ikaw lang at ang kuwento.
At kung sakaling bumalik nga ang blogging culture, baka iyon din ang maging paalala na hindi lahat kailangang madalian. Minsan, mas masarap pa rin basahin ang mga kuwentong isinulat mula sa puso kaysa sa content na ginawa lang para mag-viral.
Interesting na rin ang pagbu-build ng sariling blog site dahil napakadali na rin gumawa ng website ngayon. Kapag nakagawa ka na, siguradong maaaliw ka sa paglagay ng mga abubot kagaya ng flag counter na meron ako sa aking blogosperyo. Ito yung mga taong bumibisita sa blog sites mo, pero malalaman mo ’yon sa kung saan sila galing o kung saan nag-view sa website mo. Kaya minsan it's better to write a blog in English, malay mo, may naaaliw na pala na foreign citizen sa mga isinusulat mo, eh di astig. Isa pang pinaka-exciting sa blog ay yung mga comments sa post. The more they interact, mas lalo kang gaganahang magsulat dahil nakaka-relate sila sa mga isinusulat mo. Try also to put emojis sa dulo ng bawat post mo para malaman nila yung reactions nila habang binabasa ang isang particular post.
Social Distortion - Story of My Life
Choosing a Blog name
Kapag gumagawa ng blog noon, halos ilang araw mong iisipin kung ano ang perfect blog name. Kailangan catchy, madaling tandaan, at tugma sa klase ng content mo. Para itong pangalan ng sarili mong maliit na mundo sa Internet.
Halimbawa:
Kung tungkol sa nostalgia at childhood memories:
Batang 90s Diaries
Lumang Kanto Stories
Notebook ng Dekada Nobenta
Alaala Avenue
Radio Cassette Memories
Kung travel and food blog:
Lakwatsa Chronicles
Kape at Biyahe
Gala ni Juan
Foodtrip Republic
Padyak Adventures
Kung personal thoughts at daily life:
Random Thoughts ni Jack
Midnight Typings
Buhay Tambay
Mga Kwento sa Isipan
Tahimik Lang Ako
Kung comedy or relatable blogs:
Usapang Kanto
Tambay Chronicles
Walang Preno Blog
Sabaw Moments
Kuwentong Kalye
Kung tungkol sa technology at gaming:
Pixel Tambayan
Tambay sa Computer Shop
Dial-Up Days
Retro Gamer PH
Ctrl Alt Tambay
Noong blogging era, ang blog name ay parang extension ng personality mo. Kahit simpleng pangalan lang, nagiging memorable dahil sa content at writing style ng may-ari. Ang akin ay ubas na may cyanide. I explain this in one of my posts: Bakit ganito ang pangalan ng aking website. It's just simply a part of the lyrics ng kanta ng paborito kong banda nung simula pa lang ako na gumagawa ng website, ang bandang yun ay ang Radio Active Sago Project, sikat sila around 2010. Kung mapapakinggan niyo yung kanta nilang "Food Trip," doon ko nakuha ang linya. Medyo astig kasi ang dating sa akin, eh ako naman, madali akong mag-decide, lalo na in-game ako gumawa ng isang bagay, katulad nga ng paggawa ng website ng aking blog. Dapat naaayon din ang blog name mo sa design ng website mo para may connectivity, together with the styles of your writings. One more thing, you should have an identity, a logo of your chosen blog name. Oh, di ba kung medyo techy ka, mas maganda ang magagawa mo. Look how fun blogging is. Sa paggawa pa lang ng bahay ng blog mo, napaka-interesting na. The design will fit your personality as well.
Dito nagsimula ang maraming writers, photographers, poets, at content creators bago pa man maging mainstream ang influencer culture. I used Blogger as my chosen platform kasi mas madaling makagawa ng website at ready na rin yung mga themes na puwede mong gamitin na fifit sa writing style mo. Add ka lang ng mga appropriate graphics, kaunting abot sa main page kagaya ng like buttons, number of visitors at flag counters. Gaganda na ’yang blog site mo at hindi na magmumukhang plain. Pero hindi naman nasusukat sa ganda lang ang mga blog dahil nakasentro pa rin dito ang mga ipupublish mong thoughts at mga kuwento. Kaya, ano pang hinihintay niyo, tutal nagbabalikan na rin ang lahat (ang X mo lang ang hindi), simulan mo na magkuwento, simulan mo na magsulat, simulan mo na ang mga bagay na gusto mong ilarawan at isulat.
Imagine mo yung halo ng modern web design at classic blogging vibes ng early 2000s. Parang nostalgic pero sosyal at mas creative.
Possible ring bumalik yung personality ng websites. Hindi katulad ngayon na halos magkakamukha ang social media profiles, sa blogs puwedeng unique talaga ang bawat page depende sa owner. Kapag pumasok ka sa blog, ramdam mo agad kung sino yung personality sa likod ng website.
Kapag nabasa mo 'to, sana makita ko na mayroon ka na ring ipinagmamalaking blog sites at siguradong susuportahan kita at magbabasa ako ng mga kuwento mo!
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento