Noong 2012, mga panahong hindi pa naman ganun kalakasan ang ating mga internet at di pa tayo ganun ka-busy sa ating mga buhay. Kasama pa sa listahan natin ang maglamyerda sa Youtube at doon magsubaybay ng kung anu-anong puwedeng panoorin. Ako ay nakahanap ng isang series na may sense of humor na may halong nakakatawang acting, choice of words na pinasikat ng mga mokong, pero idol kong sina Ramon Bautista, RA Rivera, Rodolfo Sabayton at Lourd de Veyra. Itong sinubaybayan ko sa Youtube ay ang Tales From The Friend Zone. Hindi naman ako naghahanap ng kuwentong pag-ibig, pero gusto ko lang matawa dahil sa mga aktingan ni Ramon Bautista na sabihin nating hindi naman kagandang lalaki pero malakas ang loob at sex appeal para mangilala at manligaw ng mga magagandang bebot.
Kung hindi mo kilala si Ramon Bautista, parang hindi ka dumaan sa golden era ng YouTube Philippines. Siya yung OG—bago pa maging “content creator” ang tawag, siya na yung gumagawa ng content. Actor, host, writer, car enthusiast, motivational speaker, ng mga sawi. Si Ramon, yung tropa mong mukhang seryoso, pero pag nagsalita, parang thesis na ginawang stand-up comedy. Comedy, guys, pero matatalino ang mga ito.
While RA Rivera is the mastermind sa likod ng kamera. Siya yung tahimik pero deadly. RA got a band named "Pedicab". Sila lang naman yung nagpasikat ng mga kantang "Ang Pusa Mo", "Dito Tayo Sa Dilim", "Simulan Mo Na" at "Otomatik" na naging hit din sa panlasang Pilipino ang kanilang musika. RA handles the synths, sampler, and percussion instruments.
Ano nga ba yung Tales From The Friend Zone? #TFTFZ
Ang TFTFZ ay parang confession booth ng mga Pilipinong umibig… pero hindi minahal. Simple lang ang format: may magpapadala ng kwento—karaniwan lalaki, pero may babae rin—tungkol sa kung paano siya naging taga-hatid, taga-bantay ng bag, emotional punching bag, libre Uber, thesis consultant, at minsan pa nga wedding coordinator ng sarili niyang crush. At ang ultimate plot twist? Hindi siya ang pinili. Friend zone. Capital F. Capital Z. Kumpleto pa sa background music na pang-MMK para ramdam ang bawat hugot. Habang binabasa ni Ramon ang kuwento, seryoso ang tono niya, pero bawat linya may subtle na banat at deadpan delivery—yung tipong hindi mo alam kung maaawa ka ba o matatawa, kaya ang ending, pareho mong ginagawa. Ako pa naman, gustong-gusto ko yung mga ganitong trip, yung mamimili ka ng emotion kung anong lalabas sa damdamin mo, pero mas nangibabaw talaga yung katatawanan kesa sa drama nung nagpahatid ng sulat, dahil na rin sa mga acting ni Ramon na siya rin ang actor at ang mga ganadang bebot na si Joyce Pring. Samahan pa nila ng mga pinauso nilang words na "aray ko, bhe" after mabulgar ang pagka-friendzoned nung sumulat.
Nakakatawa siya dahil relatable, masakit, at totoo—at minsan, ang katotohanan talaga ang mas nakakatawa kaysa sa scripted jokes. Hindi slapstick ang humor niya; hindi ito yung tipong nadapa sa balat ng saging kaya may tatawa. Ang humor niya ay mas malapit sa realidad: “Pre, tatlong taon mo siyang hinatid pauwi, tapos nung nagka-boyfriend siya, ikaw pa yung ginawang ninong sa anak nila.” Ang sakit pakinggan, pero tawang-tawa ka pa rin. Bakit? Kasi alam mong ikaw ‘yun dati. O mas masakit pa—ikaw pa rin ‘yun hanggang ngayon. Aray ko bhe!
Mga Natatandaan kong Karaniwang Stories sa TFTFZ
1. The Human Alarm Clock
- Gigising siya ng 4AM para tawagan ang crush niya para hindi ma-late. Pero nung siya ang may emergency?
“Sorry, tulog ako eh.”
2. The Thesis Warrior
- Siya ang gumawa ng buong thesis. PowerPoint, research, pati pag-print.
After graduation?
“Thank you, besh!”
3. The Emotional Support Animal
- Every heartbreak ng girl, siya ang kausap.
- Every bagong boyfriend ng girl, siya ang unang nakakalam.
- Every anniversary?
Siya ang photographer.
4. The Wedding Guest from Hell
- Pinaka-matindi. Inimbitahan siya sa kasal ng crush niya.
- Hindi bilang groom.
- Hindi bilang best man.
Kundi bilang “close friend.”
May isang episode na hanggang ngayon masakit pa rin para sa akin, hindi dahil nangyari sa akin, pero kung ikaw ang nasa katayuan ng lalaki talaga nga naman. Aray ko, bhe! Isang kuwento ng lalaking matagal nang may gusto sa isang girl—years ang inabot, parang franchise ng Fast & Furious na umaabot na sa sequel. Nandiyan siya sa lahat: sinamahan sa review, sinamahan sa bawat heartbreak, sinamahan sa mall kahit wala siyang pera. Ultimate support system. Tapos isang araw, biglang umamin ang girl: “May aaminin ako… may gusto akong guy.” At siyempre, yung guy? Hindi siya. Parang plot twist sa teleserye, pero walang commercial break para makabawi ka ng hinga. Habang binabasa ni Ramon ang ending, sobrang kalmado ang boses niya, pero ramdam mo yung kirot sa bawat salita. At saka niya ibabato yung simpleng linya na dudurog sa’yo: “Minsan, hindi sapat ang pagiging mabait. Kailangan ka rin niyang gustuhin.”
Bakit patok ang TFTFZ sa magparehong gender?
Kasi ang TFTFZ ay parang group therapy na libre. Wala kang babayarang registration fee; wala kang kailangang i-set na appointment—ang kailangan mo lang ay WiFi at emotional baggage. Habang pinapanood mo ito, unti-unti mong mararamdaman na hindi ka pala nag-iisa. May mas malala pa pala sa sitwasyon mo, may mas dedicated, mas martyr, at minsan, mas tanga. At sa kakaibang paraan, comforting ‘yun—dahil sa gitna ng tawanan at hugot, may pakiramdam na may kasama ka sa sakit.
Yung Episode 1 naman ay parang OG case file ng friend zone—isang kuwento ng netizen na na-friend zone nang mas malala pa kaysa sa traffic sa EDSA tuwing rush hour. Hindi na siya tinatawag na crush; officially promoted na siya sa position na “tropa.” Habang siya todo mash sa heart button, emoji lang pala ang equivalent ng effort niya—walang real love, puro reaction lang. Yung dating may halong kilig na romance, naging talakayan sa thesis. Yung dating tulong sa buhay, naging parang YouTube assignment. Kung ang love life mo ay parang video na naka-buffer sa 144p, ito yung episode na mapapasabi ka ng “At least hindi ako ‘yan… o teka, parang ako rin pala.”
Nakakatawa siya dahil sa delivery ni Ramon—deadpan, kalmado, parang barbero na bumili ng sarcasm sa Divisoria. May puso ang pagkukuwento pero naka-poker face, kaya mas lalong tumatama ang punchline. Relatable siya sa level na halos ikaw ang emergency contact ng crush mo, pero kapag may tunay na emergency, hindi ka pa rin first choice. Welcome to the friend zone hospital, may libre pong confinement pero walang discharge. May mini reenactments pa na sobrang sincere ang acting, parang teleserye na napadpad sa comedy bar.
Sa huli, ang lesson ng Episode 1 ay simple pero masakit: ang friend zone, hindi mo nilalabanan—ina-accept mo siya, nagse-subscribe ka, tapos nilalagyan mo pa ng “Like” ang sarili mong heartbreak. At syempre, may classic na realization: there is more to life than love… pero aminado tayo, mas masarap matawa habang nasasaktan.
Sila Ramon at RA ang nagpauso ng mga salitang "Friend zone" at "Bhe" at marami ring gumamit ng mga itong words sa social media. Naging instant cultural influencers ang mga idol ko sa talino at comedy.
Friend Zone
Dahil sa Tales From The Friend Zone, naging household term ito. Hindi na lang siya Western concept — nagkaroon siya ng Pinoy flavor. May MMK vibe, may hugot, may inuman analysis ng mga na-heartbroken.
Bhe
Nagkaroon ng bhe culture at once sa mga tawagan ng mga nilalanggam. Sa kanila mo makikita yung ironic sweetness ng tawagan. Kapag tinawag kang “bhe,” hindi mo alam kung may pag-asa ka o ginagawang emotional support appliance ka lang.
Pero huwag ka, “Bhe” is both a kilig and a caution sign.
Bayaw
Ito talaga ang iconic. Ang “bayaw” sa kanila ay hindi lang tawag — brotherhood status ’yan. Yung tipong sobrang close niyo na parang family… pero minsan may underlying joke na hindi ikaw ang leading man. Aray ko bhe!
Tunatak ang TFTFZ sa akin dahil noong 2012 era, hindi algorithm-driven ang content, hindi pa overly polished, at higit sa lahat, hindi pa uso ang scripted content just to make it viral. Parang tropahan lang na may camera. Raw. Relatable. Walang filter.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento